اثر شوخ طبعی تهاجمی رهبر بر سکوت هوشمندانه کارکنان با نقش میانجی بی اعتمادی سازمانی

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر شوخ طبعی تهاجمی رهبر بر سکوت هوشمندانه کارکنان با نقش میانجی بی اعتمادی سازمانی انجام پذیرفته است.روش شناسی: روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کارکنان برخی نهادهای دولتی در شهر ایلام، از جمله استانداری، شرکت آب و فاضلاب، و اداره کل امور مالیاتی می باشد که تعداد آن ها ۱۵۳۷ نفر گزارش شده است. برای تعیین حجم نمونه، از جدول کرجسی و مورگان بهره گرفته شد و در نهایت، ۲۸۴ نفر از طریق روش نمونه گیری طبقه بندی شده انتخاب گردیدند. جهت سنجش متغیرهای اصلی پژوهش، از سه ابزار استاندارد استفاده شده است: پرسشنامه شوخ طبعی تهاجمی رهبری (هی و همکاران، ۲۰۲۴)، پرسشنامه سکوت هوشمندانه کارکنان (ون داین و همکاران، ۲۰۰۳)، و پرسشنامه بی اعتمادی سازمانی (آدامز و همکاران، ۲۰۱۶). به منظور تحلیل داده ها از روش معادلات ساختاری و نرم افزار SMART PLS استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان داد شوخ طبعی تهاجمی رهبر به طور مثبت و معنادار سکوت هوشمندانه کارکنان و بی اعتمادی سازمانی را افزایش می دهد. همچنین بی اعتمادی سازمانی خود به افزایش سکوت هوشمندانه منجر شده و نقش میانجی جزئی در این رابطه ایفا می کند.نتیجه گیری: شوخ طبعی تهاجمی رهبر می تواند به عنوان محرکی پنهان، از طریق تضعیف اعتماد، کارکنان را به سکوتی آگاهانه و استراتژیک سوق دهد .این پژوهش با تمرکز بر سکوت هوشمندانه و بی اعتمادی سازمانی، درک نوینی از پیامدهای منفی سبک های رهبری طنزآمیز در بستر سازمان های دولتی ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

شوخ طبعی تهاجمی رهبر ، سکوت هوشمندانه کارکنان ، بی اعتمادی سازمانی ، معادلات ساختاری