خطای مقوله ای و کژدیسگی های دلالت در نشانه ها و نمادهای ناباکوف

این مقاله با رویکردی روانکاوانه و نشانه شناسانه به تحلیل داستان کوتاه نشانه ها و نمادها اثر ولادیمیر ناباکوف می پردازد و نشان می دهد که چگونه سوژه لاکانی در مواجهه با جنون ارجاعی، دچار خطای مقوله ای و کژدیسگی دلالت می شود. مطالعه حاضر فرایند پیچیده تعامل سوژه با نشانه ها و نمادها را کاویده است و روشن می سازد که تجربه زیسته و فهم معنا در داستان، نه صرفا براساس روابط علت و معلولی، بلکه از مسیر دلالت های هم زمان، متضاد و غیرقابل تایید نشانه ها شکل می گیرد. تحلیل بخش های مختلف داستان با تمرکز بر مولفه های روانکاوانه، فلسفی و معنایی نشان می دهد که گره گشایی معنا برای سوژه و خواننده با محدودیت های ساختاری و ذهنی مواجه است و این محدودیت ها خود محصول تقابل میان تجربه عینی، تفسیر ذهنی و فشارهای روانی است. یافته ها حاکی است که ناباکوف با ایجاد سیالیت معنا، تراکم نمادین و فراوانی دلالت ها، خواننده را به مشارکت فعال در بازشناسی و تولید معنا فرامی خواند. از این منظر، فضای داستان نه صرفا یک روایت خطی بلکه عرصه ای برای تجربه پیچیدگی وجودی، تعلیق شناختی و کشمکش میان فهم شخصی و ساختار متن می شود و امکان تامل عمیق در سوبژکتیویته، تعارضات روانی و تعامل با نشانه ها را فراهم می آورد، به گونه ای که هر خواننده با توجه به تجربه و تفسیر خود با لایه های متعدد معنا مواجه می شود.

کلیدواژه ها:

ناباکوف ، نشانه ها و نمادها ، سوژه لاکانی ، جنون ارجاعی ، خطای مقوله ای