منابع پروتئینی جایگزین پودر ماهی و محدودیت های فیزیولوژیک آنها در خوراک میگو

توسعه پایدار صنعت پرورش میگو به شدت با چالش تامین پودر ماهی، به عنوان گران ترین و محدودترین منبع پروتئینی خوراک، گره خورده است. اشباع عرضه جهانی پودر ماهی در محدوده پنج میلیون تن در سال، همراه با افزایش مستمر قیمت و رقابت فزاینده دیگر صنایع، سودآوری مزارع پرورش میگو را با خطرات اقتصادی جدی مواجه ساخته است. هدف این مقاله مروری، بررسی نظام مند جدیدترین یافته های علمی پیرامون ارزش تغذیه ای، مزایا و محدودیت های فیزیولوژیک طیف گسترده ای از جایگزین های پروتئینی شامل کنجاله سویا، گلوتن ذرت و گندم، پودر حشرات، پروتئین های تک یاخته ای، فرآورده های جانبی دامی خشکی زی، ضایعات شیلاتی، و ریز/درشت جلبک ها است. شواهد نشان می دهد اگرچه هر یک از این منابع می تواند بخشی از پودر ماهی را بدون افت عملکرد رشد جایگزین کند، اما چالش های زیستی مشترک مانند عدم تعادل پروفایل اسیدهای آمینه (به ویژه لایزین، و متیونین)، حضور فاکتورهای ضدتغذیه ای، فقر اسیدهای چرب غیراشباع بلندزنجیره (EPA و DHA) و افت خوش خوراکی، سقف جایگزینی هر منبع را به تنهایی محدود می کند. نتایج این مطالعه تاکید می کند که تکیه بر یک منبع پروتئینی واحد برای حذف کامل پودر ماهی، رویکردی ناکارآمد است. در مقابل، ادغام فرآیندهای پیشرفته زیست­فناوری (مانند تخمیر میکروبی و هیدرولیز آنزیمی) با اتخاذ راهبرد فرمول‎نویسی چندپروتئینی و همچنین به کارگیری افزودنی های عملکردی کارآمدترین مسیر برای دستیابی به خوراک های پایدار، اقتصادی و عاری از پودر ماهی در صنعت امروزی آبزی پروری به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

جایگزینی پودر ماهی ، منابع پروتئینی جایگزین ، میگوی پاسفید تغذیه میگو ، عوامل ضدتغذیه ای ، توازن اسیدهای آمینه ضروری