ارزیابی آثارتجاری عضویت ایران در پیمان شانگهای و تحلیل تاثیرآن برتاب آوری اقتصادی ؛ رهیافتی از مدل جاذبه

در دهه های اخیر یکی از تحولات ساختاری مهم در اقتصاد بین الملل، ایجاد یکپارچگی اقتصادی و ترتیبات تجاری منطقه ای به منظور افزایش حجم تجارت خارجی،تقویت امنیت اقتصادی، رفاه و رشد پایدار است. در این راستا، سازمان همکاری شانگهای به لحاظ حضور قدرت های اقتصادی نوظهور نظیر چین، روسیه و هند از جایگاه ارزنده ای در اقتصاد جهانی برخوردار می باشد. در این تحقیق، آثار تجاری عضویت ایران در سازمان همکاری شانگهای در چارچوب مدل جاذبه و با روش حداکثر درست نمایی توزیع پوآسون طی دوره زمانی ۲۰۲۲-۲۰۰۵ مورد ارزیابی قرار گرفته است. بر اساس نتایج تولید ناخالص ایران و شرکای تجاری، جمعیت ایران و کشورهای عضو، نرخ ارز حقیقی دوجانبه اثر مثبت و معنی دار بر تجارت دوجانبه داشته اند. در مقابل، درجه آزادی اعضای کشورهای شانگهای، تعرفه، هزینه معاملاتی و فاصله جغرافیایی تاثیر منفی و معنی داری بر تجارت دوجانبه داشته است. این یافته ها موید آن است که تعمیق روابط اقتصادی با اعضای شانگهای، ضمن ارتقای مبادلات، از طریق تنوع بخشی به شرکای راهبردی، نقشی کلیدی در تقویت تاب آوری ملی در برابر تحریم ها و تحقق اهداف توسعه پایدار ایفا می نماید.

کلیدواژه ها:

سازمان همکاری شانگهای ، مدل جاذبه ، حداکثر بزرگ نمایی توزیع پوآسون ، تاب آوری اقتصادی.