اثربخشی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت بر روابط موضوعی، خشم و احساس گناه در زنان با اختلال افسردگی اساسی

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت بر روابط موضوعی، خشم و احساس گناه در زنان با اختلال افسردگی اساسی بود.پژوهش حاضر از نظر هدف در گروه پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش شناسی، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون–پس آزمون–پیگیری ۳ ماهه و همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان با اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز خدمات روانشناختی شهر اصفهان در بهار سال ۱۴۰۲ بود. ۳۲ زن مبتلا به اختلال افسردگی اساسی با نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش (۱۶ نفر) و گروه گواه (۱۶ نفر) گمارده شدند. پروتکل روان درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده، تنها برای گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای انجام شد و گروه گواه در لیست انتظار قرار گرفتند. آزمودنی ها در ۳ مرحله با پرسشنامه های روابط موضوعی Bell (BORI)، حالت-صفت بیان خشم (STAXI-۲)، احساس گناه Kugler and Jones (KJGFQ) و نسخه دوم افسردگی Beck (BDI-II) ارزیابی شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی از طریق نرم افزار SPSS-۲۸ انجام شد. نتایج این پژوهش نشان داد که مداخله روان پویشی فشرده کوتاه مدت بر بیگانگی، دلبستگی نا ایمن، نمره کل روابط موضوعی، بروز درونی خشم، کنترل درونی خشم، خصیصه گناه، نمره کل احساس گناه و نشانه های افسردگی اثربخش بود و تا ۳ ماه بعد از مداخله، پایدار بود (۰۵/۰>p). بنابراین، این رویکرد درمانی با ایجاد فضای امن و روابط مبتنی بر همدلی و اعتماد و ترغیب فرد در جهت لمس احساسات اصیل خود در بهبود روابط موضوعی بیماران مبتلا به افسردگی موثر است. در رواندرمانی پویشی کوتاه مدت، درمانگر به بیمار کمک می کند، تا بتواند با احساس خشم نسبت به ابژه مورد علاقه خود روبرو شود و بتواند آن را دوباره احساس و درک کند و دریابد که خود او نیز آسیب دیده است و از طریق اعمال فشار در جهت حس کردن احساس گناه می تواند منجر به کاهش احساس گناه در بیمار و بهبود نشانه های افسردگی شود.

کلیدواژه ها:

روان درمانی پویشی ، روابط موضوعی ، خشم ، احساس گناه ، افسردگی