مقایسه اثربخشی آموزش گروهی مهارت های خودتعیین گری و آموزش گروهی کیفیت زندگی اسلامی بر حمایت اجتماعی ادراک شده و بهزیستی روان شناختی

هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش مهارت های خودتعیین گری و آموزش کیفیت زندگی اسلامی بر حمایت اجتماعی ادراک شده و بهزیستی روان شناختی مراقبین اصلی بیماران روانی مزمن شهرستان بروجن بود. مطالعه ی حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون- پیگیری و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه مراقبین اصلی بیماران مزمن روانی در شهرستان بروجن، تحت نظر مراکز بهزیستی و توانبخشی شهرستان بروجن بود که تعداد آنان ۵۵۰ نفر می باشد. در این تحقیق ۶۰ مراقب اصلی بیماران مزمن روانی با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس از طریق جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش (آموزش مهارت های خودتعیین گری و آموزش کیفیت زندگی اسلامی) و یک گروه گواه گمارده شدند و در طول زمان سه ماهه به مدت ۱۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای مورد آموزش قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش، شامل پرسش نامه های حمایت اجتماعی ادراک شده و بهزیستی روان شناختی بود. تجزیه و تحلیل داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با استفاده از نرم افزارSPSS-۲۲ انجام شد. نتایج نشان داد اثربخشی آموزش مهارت های خودتعیین گری و آموزش گروهی کیفیت زندگی اسلامی بر افزایش حمایت اجتماعی ادراک شده (p< ۰.۰۵) معنی دار و اندازه اثر ۶۶/۰ بوده و میزان اثربخشی آموزش گروهی کیفیت زندگی اسلامی بیشتر از آموزش مهارت های خودتعیین گری بود. هم چنین، اثربخشی آموزش مهارت های خودتعیین گری و آموزش کیفیت اسلامی بر افزایش بهزیستی روان شناختی (p< ۰.۰۵) معنی دار و اندازه اثر ۱۲/۰ بوده و میزان اثربخشی آموزش کیفیت زندگی اسلامی بیشتر از آموزش مهارت های خودتعیین گری بود. بنابراین، می توان گفت آموزش مهارت های خودتعیین گری و آموزش کیفیت زندگی اسلامی می توانند میزان حمایت اجتماعی ادراک شده و بهزیستی روان شناختی مراقبین اصلی بیماران روانی مزمن را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

حمایت اجتماعی ادراک شده ، بهزیستی روان شناختی ، آموزش کیفیت زندگی اسلامی ، آموزش مهارت های خودتعیین گری