ابطال ناپذیری حقانیت نبوی در پرتو قرائت امیرالمومنین (ع) از آیه «لا یکذبونک» (انعام: ۳۳)

آیه ۳۳ سوره انعام به دلیل نفی تکذیب پیامبر(ص) (فانهم لا یکذبونک) و تعارض ظاهری آن با واقعیت تاریخی، یک چالش هرمنوتیکی مهم را مطرح می کند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تحلیل محتوای کیفی متون، به بررسی نقش قرائت منسوب به امیرالمومنین (ع)؛ («لا یکذبونک» به تخفیف) و بازتاب آن در تفسیر شیعه برای حل این چالش می پردازد. یافته ها نشان می دهد که این قرائت، که در روایات به اهل بیت (ع) مستند شده، کانون معنایی آیه را از «تکذیب شخصی» به «عجز معرفتی و استدلالی مخالفان» منتقل می کند. براساس تفسیر ماثور، مخالفان از «ابطال حق نبوی ازراه ارائه برهان یا بدیل برتر» ناتوان بوده اند. این روی کرد تفسیری در آثار مفسران کلیدی امامیه (از قمی و عیاشی تا طوسی و علامه طباطبایی) استمرار یافته است و حقانیت پیامبر (ص) را بر «ابطال ناپذیری برهانی» رسالت ایشان استوارمی سازد. نتیجه آن که، این قرائت با ارائه تفسیری برهان محور، تمایزی بنیادین با پارادایم های تفسیری رایج (مبتنی بر تصدیق قلبی) ایجادکرده است و ظرفیت کلامی قابل توجهی برای تبیین عقلانی صدق نبوت فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

آیه ۳۳ سوره انعام ، قرائت امیرالمومنین (ع) ، لا یکذبونک ، ابطال ناپذیری برهانی ، عجز معرفتی