الزامات بومی سازی نقشه راه مشارکت منابع انسانی در نوآوری باز بخش عمومی ایران

زمینه و هدف: نوآوری باز به مسیری اصلی برای بازطراحی دولت و خلق ارزش عمومی تبدیل شده است؛ اما ادبیات موجود عمدتا بر ابعاد فناورانه متمرکز بوده و نقش مدیریت منابع انسانی به مثابه پیش شرط نهادی آن کمتر واکاوی شده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی ابعاد و مولفه های مشارکت استراتژیک منابع انسانی مبتنی بر نوآوری باز در سازمان های دولتی ایران در قالب چارچوبی بومی است.روش شناسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و اکتشافی و از نظر هدف کاربردی انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۶ نفر از مدیران ارشد دولتی، مدیران و کارشناسان منابع انسانی و خبرگان دانشگاهی گردآوری و با روش تحلیل مضمون شش مرحله ای براون و کلارک تحلیل گردید. یافته ها: فرایند کدگذاری به استخراج ۸۲۷ کد تفسیری، ۱۱۶ مضمون فرعی و ۱۳ مضمون اصلی انجامید که در چارچوبی چهارلایه ای (شرایط زمینه ای، توانمندسازهای درونی، زیرساخت و سازوکار دانشی، و فرایند ارزش آفرینی) که به ارزش عمومی (دیجیتال سازی، شفافیت، و داده محوری سیاست گذاری) منتهی می شود، سازمان دهی شدند. یافته ها نشان می دهد تحقق ارزش عمومی (در قالب دیجیتال سازی فرایندها، شفافیت و پاسخگویی، و سیاست گذاری داده محور) مستلزم استقرار هم زمان این چهار ستون و ادغام چارچوب انگیزه–توانایی–فرصت با ظرفیت جذب و قابلیت های پویا است.نتیجه گیری: سهم نظری پژوهش، بازتعریف منابع انسانی از واحدی اداری به «مرزبان دانش» و «شریک حکمرانی» در بستر نهادی بخش عمومی ایران است. از منظر کاربردی، یافته ها بر ضرورت بازمهندسی بوروکراسی با محوریت منابع انسانی، تقویت ظرفیت جذب و زیرساخت های تسهیم دانش، نهادینه سازی امنیت روانی و اقلیم شمول، و گذار به تصمیم گیری داده محور دلالت دارند.

کلیدواژه ها:

منابع انسانی استراتژیک ، مشارکت منابع انسانی ، نوآوری باز ، بخش عمومی ، مشارکت استراتژیک