کاهش فرسودگی شغلی در شرایط بحرانی با به کارگیری فناوری های دیجیتال(اینترنت اشیاء، پایش از راه دور، هوش مصنوعی): مطالعه نقش تعدیل گر تاب آوری فردی

زمینه و هدف: گسترش فناوری های دیجیتال در صنایع پیچیده و پرریسک، ضمن بهبود کارایی و ایمنی، می تواند پیامدهای روان شناختی محیط کار، از جمله فرسودگی شغلی کارکنان را تحت تاثیر قرار دهد. در چنین شرایطی، ظرفیت های فردی مانند تاب آوری، نقش مهمی در نحوه مواجهه کارکنان با فشارهای شغلی ایفا می کند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر فناوری های دیجیتال بر فرسودگی شغلی کارکنان صنعت نفت، گاز و پتروشیمی استان مرکزی و تبیین نقش تعدیل گر تاب آوری فردی در این رابطه است.روش شناسی: این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی، کمی و از نوع توصیفی–همبستگی بوده و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری انجام شده است. جامعه آماری شامل کارکنان صنعت نفت، گاز و پتروشیمی استان مرکزی بود که از میان آن ها ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه های مبتنی بر مقیاس پنج درجه ای لیکرت گردآوری و با بهره گیری از نرم افزار اسمارت پی.ال.اس تحلیل شدند.یافته ها: یافته ها نشان داد فناوری های دیجیتال اثر منفی و معناداری بر فرسودگی شغلی کارکنان دارند و در میان مولفه های بررسی شده، هوش مصنوعی بیشترین تاثیر کاهشی را بر فرسودگی شغلی نشان داد و پس از آن پایش از راه دور و اینترنت اشیاء قرار گرفتند. همچنین، نتایج بیانگر آن است که تاب آوری فردی نقش تعدیل گر معناداری در رابطه میان فناوری های دیجیتال و فرسودگی شغلی ایفا می کند.نتیجه گیری: در مجموع، توسعه و به کارگیری فناوری های نوین در کنار تقویت ظرفیت های روان شناختی کارکنان، می تواند به کاهش فشارهای شغلی و ارتقای کیفیت محیط کار در صنایع کمک کند.

کلیدواژه ها:

فناوری های دیجیتال ، اینترنت اشیاء ، پایش از راه دور ، هوش مصنوعی ، فرسودگی شغلی ، تاب آوری فردی