کارکرد نقاشی در ارتقای مهارت های ارتباطی کودکان مبتلا به اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم با چالش های اساسی در حوزه مهارت های ارتباطی کلامی و غیرکلامی شناخته می شود. از آنجا که بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم در بیان هیجان ها، آغاز تعامل اجتماعی و حفظ ارتباط دچار محدودیت هستند، بهره گیری از روش های مکمل و غیرکلامی در مداخلات آموزشی و درمانی اهمیت ویژه ای دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی کارکرد نقاشی در ارتقای مهارت های ارتباطی کودکان مبتلا به اوتیسم انجام شد. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری هنر درمانی و آموزش ویژه، به تحلیل نقش فعالیت های نقاشی در تسهیل بیان هیجانی، افزایش توجه مشترک، بهبود تعامل اجتماعی و تقویت خودبیانگری پرداخته است. یافته ها نشان می دهد نقاشی، به عنوان ابزاری غیرکلامی و خلاقانه، می تواند بستری امن برای بیان درونیات کودک فراهم سازد و از طریق تعامل پیرامون اثر هنری، فرصت هایی برای تمرین مهارت های ارتباطی ایجاد کند. همچنین فعالیت های هدفمند نقاشی با کاهش تنش های هیجانی و افزایش تمرکز، زمینه را برای مشارکت فعال تر کودک در فرایندهای ارتباطی فراهم می آورد. در مجموع، نتایج پژوهش بیانگر آن است که ادغام برنامه های ساختاریافته نقاشی در مداخلات آموزشی و توان بخشی می تواند به عنوان رویکردی مکمل و موثر در ارتقای مهارت های ارتباطی کودکان مبتلا به اوتیسم مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، نقاشی ، مهارت های ارتباطی ، هنر درمانی ، ارتباط غیرکلامی ، کودکان با نیازهای ویژه