اقتصاد هنر در رژیم های فاشیستی: تحلیل ساختاری نظام های توتالیتر

پژوهش حاضر سازوکارهای سیاسی-اقتصادی حاکم بر هنر در رژیم های فاشیستی قرن بیستم را با تاکید بر پیامدهای معیشتی و بازتوزیعی برای هنرمندان و خانوارهای آنان بررسی می کند. پرسش محوری پژوهش این است که سیاست های مالی و نهادی دولت های فاشیستی چگونه ساختار تولید، توزیع و ارزش گذاری هنری را بازآرایی کردند و این تغییرات چه تاثیراتی بر معیشت و جایگاه اجتماعی هنرمندان داشت؟ روش پژوهش ترکیبی از تحلیل اسنادی-آرشیوی (شامل بودجه های دولتی، نامه ها و دستورالعمل ها)، مطالعه تطبیقی سه مورد آلمان نازی، ایتالیای موسولینی و اسپانیای فرانکو، و تحلیل اقتصادی-اجتماعی بازارهای رسمی و زیرزمینی هنر است. یافته ها نشان می دهد که: (۱) دولت های توتالیتر از طریق انحصار منابع، سیاست های سوبسیدی گزینشی و کنترل توزیع، بازار هنر را به ابزار تثبیت ایدئولوژیک تبدیل کردند؛ (۲) این سازوکارها الگوهای جدیدی از معیشت خانوارهای هنرمندان ایجاد کرد که میان «وفاداران رسمی» و «محرومان زیرزمینی» فاصله ی اقتصادی و نمادین عمیقی ایجاد نمود؛ و (۳) در دوران پسافاشیسم، ارزش گذاری مجدد هنر و بازتعریف میراث فرهنگی به طور پیچیده ای به موقعیت پیشین سیاسی هنرمندان وابسته بود. نوآوری مقاله در تلفیق تحلیل اقتصادخانه ای معیشت هنرمندان با اقتصاد سیاسی نهادهای فرهنگی در نظام های توتالیتر است.

کلیدواژه ها:

اقتصاد هنر ، رژیم های فاشیستی ، معیشت هنرمندان ، سیاست های سوبسیدی ، ارزش گذاری