من آنجا بودم، پس از آن من است: هاله و تملک نمادین در عکاسی از منظر والتر بنیامین

عکاسی در جهان مدرن، فراتر از ثبت واقعیت، به ابزاری برای تثبیت حضور، بازنمایی تجربه و شکل دهی به نوعی تملک نمادین بدل شده است. مسئله این مقاله، نسبت میان این کارکرد عکاسی و مفهوم «هاله» در اندیشه والتر بنیامین است؛ به ویژه اینکه چگونه بازتولیدپذیری تکنیکی، هم زمان با تضعیف یگانگی و اصالت اثر، می تواند زمینه شکل گیری ارزش حضوری تازه ای را در تصویر فراهم سازد. هدف پژوهش، بازخوانی مفهوم هاله و تحلیل فرایندی است که طی آن «بودن در آنجا» از طریق ثبت عکاسانه به نشانه ای از تعلق، خاطره و تصاحب نمادین مکان، رویداد و تجربه زیسته تبدیل می شود. روش تحقیق، کیفی و مبتنی بر رویکرد تحلیلی تفسیری است و داده ها با شیوه اسنادی از متون نظری و پژوهش های فارسی و انگلیسی گردآوری و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد عکاسی صرفا عامل زوال هاله نیست، بلکه با انتقال کانون یگانگی از شیء هنری به تجربه فردی، امکان شکل گیری نوعی ارزش حضوری ثانویه را فراهم می کند. بر این اساس، نتیجه پژوهش نشان می دهد زوال هاله را می توان نه حذف آن، بلکه دگرگونی محل استقرار آن از یگانگی شیء به یگانگی تجربه دانست؛ دگرگونی ای که عکاسی را به سازوکاری برای تثبیت حضور، حافظه و تملک نمادین در فرهنگ بصری مدرن و معاصر بدل می سازد.

کلیدواژه ها:

والتر بنیامین ، تملک نمادین ، حضور ، عکاسی ، حافظه