خوانش رسانه ای آیین سنج و دمام بوشهر؛ از پیام رسانی شنیداری سنتی تا طراحی ارتباط تصویری و هویت شهری معاصر

آیین «سنج و دمام» در بافت تاریخی بوشهر، فراتر از یک مناسک آیینی، نظامی کارآمد از ارتباطات غیرکلامی و نظام های اطلاع رسانی سنتی است که ریشه در ساختار اجتماعی این بندر دارد. مسئله اصلی این پژوهش، واکاوی ظرفیت های رسانه ای این آیین در تبدیل شدن به یک الگوی هویت بخش در طراحی ارتباط تصویری معاصر است. هدف این مقاله، تبیین نحوه گذار از «پیام رسانی شنیداری» در آیین های سنتی به «نظام های نشانه شناختی دیداری» در طراحی گرافیک و برندینگ شهری است. در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات میدانی در بافت تاریخی بوشهر، مولفه های صوتی و ریتمیک سنج و دمام، به مثابه کدهای رسانه ای رمزگشایی شدند. یافته های تحقیق نشان می دهد که ساختار ریتمیک، تقارن حرکتی اجراکنندگان و نظام هم افزایی اصوات، دارای منطقی ساختارمند است که قابلیت ترجمه به گریدها، ترکیب بندی های بصری و الگوهای گرافیک محیطی را داراست. نتایج پژوهش تبیین کننده این واقعیت است که بهره گیری از منطق درونی این رسانه شنیداری در طراحی هویت بصری معاصر، نه تنها به بازتولید اصالت های فرهنگی منجر می شود، بلکه ابزاری قدرتمند برای تمایز هویت گردشگری بوشهر در مقیاس های فرامنطقه ای خواهد بود. این رویکرد، راهکاری نوین برای برقراری پیوند میان میراث معنوی پیشامدرن و نیازهای دیداری شهر معاصر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سنج و دمام ، میراث معنوی ، طراحی ارتباط تصویری ، هویت شهری