تاثیر نهاده های زیستی بر کاهش اثر شوری در روی گل رز در فضاهای سبز

این پژوهش با هدف بررسی اثر تیمارهای زیستی مختلف بر صفات مورفولوژیک، فیزیولوژیک و بیوشیمیایی رز زینتی تحت تنش شوری انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار در دو سال اجرا گردید. فاکتورهای آزمایش شامل شوری در سه سطح (صفر، ۲ و ۴ دسی زیمنس بر متر)، تیمار زیستی در پنج سطح (شاهد، محرک زیستی، بیوچار، نانوپلیمر زیستی و اسید آمینه (آرژنین)) و سال در دو سطح بودند. تجزیه واریانس داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد و مقایسه میانگین ها با آزمون چند دامنهای دانکن در سطح پنج درصد صورت گرفت. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر اصلی سال، شوری و تیمار زیستی بر تمام صفات مورد مطالعه معنی دار بود. افزایش سطح شوری از صفر به چهار دسی زیمنس بر متر باعث کاهش معنی دار تمام صفات در همه تیمارها شد، به طوری که بیشترین کاهش مربوط به ماندگاری گل (۱۴/۹ تا ۲۱/۷ درصد) و کمترین کاهش مربوط به ارتفاع بوته (۱۲ تا ۱۳ درصد) بود. در بین تیمارهای زیستی، تیمار آرژنین در تمام سطوح شوری بهترین عملکرد را داشت و به ویژه در شرایط شوری بالا (۴ دسی زیمنس)، ماندگاری گل (۳۰/۸ روز)، ظرفیت آنتی اکسیدانی (۸۲/۱ درصد) و محتوای رنگدانه (۱۷/۲ میکروگرم بر گرم) را نسبت به تیمار شاهد در شرایط بدون شوری نیز به طور معنی داری افزایش داد. تیمار نانوپلیمر نیز در بیشتر صفات به ویژه تعداد شاخه و قطر گل عملکرد قابل قبولی داشت و در شرایط بدون شوری اختلاف معنی داری با تیمار آرژنین نشان نداد. تیمارهای محرک زیستی و بیوچار عملکرد متوسطی داشتند و تیمار شاهد کمترین عملکرد را در تمام صفات و سطوح شوری نشان داد. بر اساس نتایج، استفاده از تیمارهای زیستی به ویژه اسید آمینه آرژنین و نانوپلیمر زیستی می تواند به عنوان راهکاری موثر در تعدیل اثرات منفی تنش شوری بر صفات کمی و کیفی رز مورد استفاده قرار گیرد، به طوری که تیمار آرژنین در شرایط شوری ۴ دسی زیمنس توانست عملکردی معادل یا بهتر از شرایط بدون شوری در گیاهان بدون تیمار ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

تنش ، شوری ، تیمار زیستی ، آرژنین ، نانوپلیمر ، ماندگاری گل