کاربرد اسپیرولینا در تغذیه دام، طیور و زنبور عسل: مروری بر اثرات آن بر عملکرد تولیدی سلامت و کیفیت محصولات

اسپیرولینا، یک سیانوباکتری فتوسنتز کننده ریز جلبک (سبز-آبی) به دلیل ارزش تغذیه ای بالا و دارا بودن ترکیبات زیست فعال، به عنوان یکی از مکمل های خوراکی طبیعی امیدبخش در تغذیه دام، طیور و زنبور عسل شناخته می شود. این مقاله مروری با هدف بررسی اثرات اسپیرولینا بر عملکرد، تولیدی، سلامت و کیفیت محصولات در گونه های مختلف دامی انجام شد. بررسی مطالعات نشان داد که مصرف اسپیرولینا در گاوهای شیری موجب بهبود تولید و کیفیت شیر، راندمان خوراک و عملکرد شکمبه می شود. در طیور، این مکمل با افزایش تولید و کیفیت تخم مرغ، بهبود ضریب تبدیل خوراک، تقویت پاسخ ایمنی و افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی همراه است. همچنین در گوسفند و بز مصرف اسپیرولینا موجب بهبود رشد، افزایش میانگین افزایش وزن روزانه، ارتقای قابلیت هضم مواد مغذی و افزایش بهره وری تولید می شود. در زنبور عسل نیز این ریز جلبک با بهبود رشد کلنی، تقویت سیستم ایمنی، تعدیل میکروبیوتای روده و ارتقای کیفیت عسل از جمله افزایش ترکیبات فنولی و بهبود پروفایل اسیدهای چرب همراه بوده است. در مجموع شواهد موجود نشان می دهد که اسپیرولینا می تواند به عنوان یک افزودنی خوراکی، طبیعی، ایمن و پایدار نقش موثری در بهبود عملکرد، تولیدی، سلامت و کیفیت محصولات دامی ایفا کند. با این حال تعیین سطح بهینه مصرف آن برای گونه های مختلف با توجه به شرایط تغذیه ای، مدیریتی و فیزیولوژیک نیازمند انجام مطالعات بیشتر است.

کلیدواژه ها:

اسپیرولینا ، مکمل خوراکی ، دام و طیور ، زنبور عسل ، عملکرد تولیدی ، سیستم ایمنی