اسپیرولینا در کشاورزی پایدار مروری بر پیشرفت ها و توسعه کودهای زیستی و زیست محرک های کشاورزی

پایداری در کشاورزی و کاهش وابستگی به کودهای شیمیایی از مهمترین راهکارهای حفظ امنیت غذایی، سلامت خاک و محیط زیست به شمار می رود. در این مقاله، پتانسیل اسپیرولینا به عنوان یک کود زیستی پایدار و سازگار با محیط زیست، در راستای کاهش وابستگی به کودهای شیمیایی و ارتقای کشاورزی پایدار بررسی شده است. اسپیرولینا به دلیل دارا بودن ترکیبات زیست فعال شامل پروتئین ها، اسیدهای آمینه، لیپیدها، پلی ساکاریدها، ویتامین ها، مواد معدنی، رنگدانه ها و ترکیبات فنولی موجب بهبود رشد گیاه، افزایش جذب عناصر غذایی، بهبود ساختار خاک، افزایش تحمل به تنش های زیستی و غیرزیستی و ارتقای عملکرد محصولات کشاورزی می شود. مطالعات مختلف نشان داده اند که کاربرد اسپیرولینا به صورت محلول پاشی، کاربرد در خاک، خیساندن بذر یا پوشش دهی بذر موجب بهبود رشد، عملکرد، ظرفیت فتوسنتزی، کیفیت تغذیه ای و تحمل گیاهان مختلف شده و در برخی موارد مصرف کودهای شیمیایی را کاهش داده است. با وجود این مزایا، توسعه و تجاری سازی محصولات مبتنی بر اسپیرولینا با چالش هایی از جمله هزینه بالای تولید، محدودیت های مقیاس پذیری، نبود استانداردها و قوانین، مشکلات زنجیره تامین و تغییرپذیری کیفیت زیست توده روبرو است. در مجموع، اسپیرولینا به عنوان یک زیست محرک و کود زیستی موثر ظرفیت بالایی در کمک به توسعه کشاورزی پایدار، بهبود بهره وری منابع، حفاظت از محیط زیست و کاهش مصرف کودهای شیمیایی دارد.

کلیدواژه ها:

اسپیرولینا ، کود زیستی ، زیست محرک ، کشاورزی پایدار ، کودهای شیمیایی ، رشد گیاه ، تنش های غیر زیستی