تبیین الگوی رفتار تشخیص فرصت جهت آمادگی برای کارآفرینی اجتماعی (مورد مطالعه: دانشجویان دانشگاه شهید چمران اهواز)

کارآفرینی اجتماعی فرایندی است که در جریان آن افراد، گروه ها و بخش های اجتماعی به طور داوطلبانه فعالیت می کنند تا از دارایی های اجتماعی که بدون استفاده مانده ارزش آفرینی کنند و فرصت های ناشی از دارایی های اجتماعی را تشخیص داده و از طریق همکاری و همیاری دوجانبه مسائل اجتماعی را حل کنند. براین اساس هدف پژوهش حاضر تبیین الگوی رفتار تشخیص فرصت جهت کارآفرینی اجتماعی است. این پژوهش بر اساس هدف کاربردی و بر اساس نحوه گردآوری داده ها از نوع تحقیقات توصیفی همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش تعداد ۱۳۷۷۳ نفر از دانشجویان دانشگاه شهید چمران اهواز است که با استفاده از فرمول کوکران تعداد ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب گردید و برای حصول اطمینان از بازگشت پرسشنامه ها تعداد ۴۵۰ پرسشنامه توزیع گردید که در نهایت تعداد ۴۰۶ پرسشنامه جمع آوری و مورد تحلیل قرار گرفت. داده های لازم بر اساس پرسشنامه استاندارد، به روش نمونه گیری تصادفی ساده جمع آوری گردید. برای تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی در نرم افزار Smart PLS نسخه ۳.۳.۳ استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که سرمایه اجتماعی، همدلی اجتماعی، آموزش کارآفرینی بر ابعاد رفتار تشخیص فرصت (هوشیار بودن و فعال بودن) تاثیر مثبت و معنادار دارند. محیط نهادی نظارتی بر بعد هوشیار بودن تاثیر منفی و معناداری دارد؛ ولی بر بعد فعال بودن تاثیر معناداری ندارد. از سوی دیگر، محیط نهادی هنجاری بر ابعاد رفتار تشخیص فرصت (هوشیار بودن و فعال بودن) تاثیر معناداری نشان نداد و در نهایت، ابعاد رفتار تشخیص فرصت (فعال بودن و هوشیار بودن) بر آمادگی برای کارآفرینی اجتماعی تاثیر مثبت و معنادار دارند.

کلیدواژه ها:

کارآفرینی اجتماعی ، رفتار تشخیص فرصت ، آموزش کارآفرینی ، سرمایه و همدلی اجتماعی ، محیط نهادی