اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت متوسط بر بیان ژن برخی شاخص های درگیر در تقسیم و ادغام میتوکندری ها در عضله نعلی موش های صحرائی نر

زمینه و هدف: پویایی میتوکندری تحت تاثیر تقسیم و ادغام می باشد و تمرین ورزشی ممکن است بر آن موثر باشد. هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIT) بر بیان ژن برخی شاخص های درگیر در تقسیم و ادغام میتوکندری ها در عضله نعلی موش های صحرائی می باشد. روش تحقیق: برای این منظور، ۱۲ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به دو گروه مساوی (هر گروه شش موش صحرائی) کنترل و MIT تقسیم شدند. ابتدا آزمون وامانده ساز و میانگین سرعت بیشینه موش ها برای طراحی برنامه تمرینی، محاسبه شد. برنامه تمرینی شامل مراحل دویدن بر روی نوارگردان با شدت ۶۰ تا ۶۵ درصد سرعت بیشینه (شش تناوب چهار دقیقه ای) و استراحت فعال با شدت ۳۰ درصد سرعت بیشینه (شش تناوب دو دقیقه ای) بود که به مدت هشت هفته و با تکرار پنج جلسه در هفته، با رعایت اصل اضافه بار اچرا گردید. برای ارزیابی تغییرات بیان ژن شاخص های PGC-۱α، Opa۱، Fis۱، Drp۱و Mfn۱,۲، بافت عضله نعلی موش های صحرائی استخراج و بیان ژن ها با استفاده از روش PCR اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از روش آماری t مستقل در سطح معنی داری ۰۵/۰>p تحلیل شدند. یافته ها: در گروه MIT بیان ژن هایDrp۱ و Fis۱ به طور معنی دار کاهش و بیان ژن های PGC-۱α، Mfn۱ و Mfn۲ افزایش یافت؛ در حالی که تغییر معنی داری در بیان ژن Opa۱ ایجاد نشد. نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش حاضر، می توان عنوان کرد احتمالا سازگاری تمرینات ورزشی تناوبی اثر محافظتی بر پویایی کیفیت میتوکندریایی دارد، اما از بروز تقسیم میتوکندریایی به طور کامل جلوگیری نمی کند.

کلیدواژه ها:

تمرین تناوبی با شدت متوسط ، پویایی میتوکندری ، عضلات اسکلتی ، بیان ژن