الزامات کاهش کربن در قراردادهای ساخت زیرساخت های خطی حمل ونقل: مرور تحلیلی و ارائه چارچوب آمادگی قراردادی

کاهش کربن در زیرساخت های خطی حمل ونقل صرفا با تعیین اهداف زیست محیطی یا درج معیارهای کربنی در اسناد مناقصه محقق نمی شود، بلکه به تبدیل این اهداف به تعهدات قراردادی روشن، قابل اندازه گیری و قابل راستی آزمایی نیاز دارد. پژوهش حاضر با رویکرد مرور تحلیلی، شواهد فنی، تدارکاتی، قراردادی و حرفه ای مرتبط با پروژه های راه، بزرگراه، روسازی، پل، تونل، راه آهن و مترو را تلفیق کرده و مسیر تبدیل سیاست کربنی به نتیجه اجرایی را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد قابلیت سنجش و مدیریت قراردادی الزامات کاهش کربن به تعریف روشن مرز سامانه، خط مبنا، واحد کارکردی، روش محاسبه، داده ها، مسئولیت ها، کنترل تغییر و راستی آزمایی وابسته است .بر پایه تحلیل منابع، الزامات کاهش کربن در هفت طبقه شامل افشا و اطلاعات، مدیریت و فرایند، الزامات فنی تجویزی، الزامات مبتنی بر عملکرد، اندازه گیری، گزارش دهی و راستی آزمایی، کنترل تغییر، تخصیص ریسک و انتقال تعهدات، و پیامدهای تجاری و ضمانت اجرا طبقه بندی شدند. همچنین، چارچوبی برای سنجش آمادگی قراردادی این الزامات ارائه شد. نتایج نشان می دهد اظهارنامه های زیست محیطی محصول، برنامه های کربن و معیارهای مناقصه به تنهایی کاهش واقعی را تضمین نمی کنند و باید در زنجیره ای یکپارچه از تدارکات تا اجرا، تطبیق نهایی و تصمیم تجاری قرار گیرند. کمبود شواهد تجربی مبتنی بر پیگیری چرخه کامل قرارداد، به ویژه در پروژه های راه آهن و مترو، از محدودیت های برجسته دانش موجود است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی چرخه عمر (LCA) ، تدارکات پایدار ، زیرساخت های حمل ونقل ، کاهش کربن ، مدیریت قرارداد