بررسی عوامل تاثیرگذار بر افزایش ایمنی گذرگاه های عابر پیاده با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی فازی

ایمنی عابران پیاده یکی از چالش های اساسی حمل ونقل شهری است، زیرا گذرگاه های عابر به عنوان نقاط بحرانی ترافیک بیشترین احتمال وقوع تصادفات را دارند. این پژوهش با هدف شناسایی و اولویت بندی عوامل موثر بر ارتقای ایمنی گذرگاه های عابر پیاده انجام شده است. پژوهش حاضر به صورت کتابخانه ای و پرسشنامه ای انجام شده است. برای مدیریت ابهام در قضاوت های کارشناسان، از روش تحلیل سلسله مراتبی فازی استفاده گردید. ابتدا با مرور نظام مند ۱۲۰ مقاله و گزارش ترافیکی، ۲۶ مولفه کلیدی در پنج دسته شامل ویژگی های هندسی و طراحی، کنترل و علائم ترافیکی، عملکرد جریان، عوامل رفتاری و انسانی، و شرایط محیطی شناسایی شد. سپس داده های حاصل از پرسشنامه های مقایسات زوجی فازی با مشارکت ۳۰ کارشناس تحلیل گردید. نتایج نشان داد معیار «شدت تاثیر بر ایمنی» و «امکان اجرا بدون تخریب گذرگاه» بیشترین وزن را داشتند. در میان مولفه ها، خط کشی گذرگاه، رفع موانع دید و نورپردازی به عنوان اولویت های اصلی معرفی شدند؛ مداخلاتی که سریع، کم هزینه و با اثرگذاری مستقیم بر دیدپذیری هستند. در مقابل، عواملی مانند نوع کاربری زمین و حجم ترافیک به دلیل هزینه و دشواری اجرا در اولویت پایین قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهد تمرکز بر اقدامات ساده و کم هزینه می تواند به طور موثر ایمنی گذرگاه های عابر پیاده را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

تحلیل سلسله مراتبی فازی ' ، ایمنی گذرگاه های عابر پیاده ' ، مدیریت ریسک ' ، ' ، مداخلات ترافیکی