احرازپذیری اینهمانی های نظری

این مقاله به بررسی و نقد تز «احرازپذیری پیشینی» دیوید چالمرز و نقش آن در تبیین شکاف معرفت شناسانه و هستی شناسانه میان ذهن و بدن می پردازد. چالمرز با طرح این تز استدلال می کند که بر خلاف اینهمانی های نظری (مانند اینهمانی آب و H۲O) که به نحو پیشینی و قطعی از یک پایه با توصیفات فیزیکی کامل (PQTI) قابل استنتاج هستند، اینهمانی میان حالات پدیداری و مغزی فاقد چنین ویژگی ای است. در برابر انتقادات فیلسوفانی چون بلاک و استالناکر که این شکاف تبیینی را عام و غیرمختص به مسئله ذهن می دانند، چالمرز از مفاهیمی چون «شرطی های کاربست» و قید «قطعیت» بهره می گیرد تا تمایز میان این دو نوع اینهمانی را حفظ کند. در این پژوهش با تحلیل شرطی های کاربست استدلال می کند که این شرطی ها در خصوص مفاهیم ماکروسکوپیک (مانند آب)، اگرچه ممکن است پیشینی باشند، اما قطعی و نقض ناپذیر نیستند و همواره نسبت به اطلاعات پسینی و مکشوف شدن وضعیت بالفعل جهان حساسیت دارند. در نتیجه، در اینهمانی های نظری احرازپذیری قطعی نیست و بنابراین چالمرز موفق به تمایزگذاری میان اینهمانی های نظری و این همانی میان حالات پدیداری و مغزی نشده است.

کلیدواژه ها:

احرازپذیری ، اینهمانی نظری ، شکاف هستی شناسانه ، استلزام پیشینی