نقد تئوری ارجاع مستقیم در اخلاق فضیلت مبتنی بر عامل و نمونه

پژوهش حاضر به ارزیابی کاربرد نظریه ارجاع مستقیم در چارچوب اخلاق فضیلت مبتنی بر عامل و نمونه در اندیشه لیندا زگزبسکی می پردازد و نشان می دهد که انتقال این الگوی معناشناختی از فلسفه زبان به فلسفه اخلاق با پیامدهای نظری و عملی مهمی همراه است. استدلال می شود که ارجاع مستقیم در نظام زگزبسکی نقش بنیادین و تاسیسی در تبیین ماهیت فضیلت ندارد، بلکه بیشتر کارکردی آموزشی و تسهیل گر در انتقال مفاهیم اخلاقی به مخاطبان عام دارد؛ چرا که خود او فهم نهایی مفاهیم را به متخصصان واگذار می کند. همچنین، نظریه با پارادوکسی در تعیین نمونه های اخلاقی مواجه است: از یک سو فضیلت از انگیزه عامل اخلاقی سرچشمه می گیرد، اما تشخیص و تثبیت آن به عرف یا متخصصان سپرده شده است که لزوما خود فاضل نیستند. افزون بر این، تمرکز بر اشخاص جزئی در بستر زمان و مکان، خطر اقتدارگرایی اخلاقی و فروکاستن امر کلی فضیلت به مصادیق محدود را در پی دارد. نتیجه مقاله آن است که کاربست ارجاع مستقیم، به جای تقویت انسجام مفهومی الگوگرایی، دشواری های معرفتی و اخلاقی ایجاد می کند. با این حال، ارزش نظریه را باید بیشتر در ظرفیت تربیتی، الگوسازی و فرهنگ سازی آن جست وجو کرد. در پایان، پیشنهاد بازنگری از طریق تفسیر تشکیکی از فضیلت و نمونه ها مطرح شده است.

کلیدواژه ها:

فلسفه زبان ، فلسفه اخلاق ، اخلاق فضیلت ، اخلاق فضیلت مبتنی بر عامل و نمونه ، تئوری ارجاع مستقیم