استدلالی ضد فراوظیفه معرفتی

فراوظیفه معرفتی، مفهومی جدید در معرفت شناسی است. نخستین بار، مفهوم فراوظیفه در فلسفه اخلاق مطرح شد. پس از آن، مناقشات وسیعی در باب ارائه فهمی سازگار از آن در ساحت اخلاق هنجاری مطرح گردید. در چند دهه گذشته، این بحث به معرفت شناسی نیز وارد شده است. عده ای بر وجود فراوظیفه معرفتی تاکید کرده اند. در این مقاله، استدلالی در رد فراوظیفه در حوزه معرفت شناسی ارائه می شود. این استدلال بر پایه تقسیم وظایف معرفتی به دو دسته کامل و ناقص طرح می گردد. در فلسفه اخلاق و به تبع آن در معرفت شناسی، وظیفه را به دو دسته کامل و ناقص تقسیم کرده اند. وظیفه کامل، نوعی از وظیفه است که ناظر به انجام دادن عملی مشخص و معین است، در حالی که وظیفه ناقص ناظر به انجام دادن کنش معینی نیست. چنین وظیفه ای هیچ گاه پایان نمی پذیرد و تکمیل نمی شود. با تکیه بر مشکل پرمطالبگی، می توان وجود وظیفه معرفتی کامل در ساحت معرفت را زیر سوال برد و نتیجه گرفت که فقط نوع وظیفه در حوزه معرفتی، وظیفه ناقص است. بر این اساس در این پژوهش، استدلالی با نام «عدم تناهی» در رد فراوظیفه معرفتی معرفی شده است. ریشه این استدلال را می توان در مخالفت سوزان هیل با فراوظیفه در اخلاق یافت؛ همچنین در ادامه بر پایه استدلال عدم تناهی، سه رویکرد موافق با وجود فراوظیفه معرفتی نقد شده اند.

کلیدواژه ها:

فراوظیفه ، فراوظیفه معرفتی ، وظیفه ناقص ، وظیفه معرفتی ، وظیفه معرفتی ناقص