تاثیر تحریک مزمن مستقیم فراجمجمه ای بر خستگی و ریکاوری در بازیکنان فوتبال

مقدمه: خستگی و ریکاوری از عوامل تعیین کننده در حفظ عملکرد ورزشکاران، به ویژه در فوتبال، به شمار می روند. هدف این مطالعه بررسی تاثیر تحریک مزمن مستقیم فراجمجمه ای بر خستگی و ریکاوری در بازیکنان فوتبال بود. مواد و روش­ها: در این پژوهش از طرح نیمه تجربی با پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. جامعه شامل بازیکنان فوتبال مرد بالای ۱۸ سال خرم آباد بود و ۲۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شدند. پروتکل تحریک ۲۰ دقیقه آندال با شدت ۲ میلی آمپر بر ناحیه DLPFC اجرا شد. طی چهار هفته، ۱۲ جلسه tDCS انجام و پس از پایان دوره همان متغیرها ارزیابی شد. متغیرها شامل HRV، HbO₂، RPE، پرش عمودی، لاکتات بزاق و ریکاوری بودند. سنجش ها با پالس اکسی متری، مقیاس RPE، آزمون سارجنت، نمونه گیری بزاق و مقیاس TQR انجام شد. تحلیل داده ها با آمار توصیفی، آزمون شاپیرو–ویلک و  کوواریانس و با نرم افزار SPSS۲۲ در سطح ۰۵/۰ انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد اجرای دوازده جلسه tDCS منجر به افزایش معنادار HRV (۰۰۱/۰=P) و کاهش درک فشار خستگی (۰۰۱/۰=P) شد و علاوه بر آن افزایش معناداری در ارتفاع پرش عمودی (۰۰۱/۰=P)  و بهبود ریکاوری (۰۰۱/۰=P) مشاهده گردید. در مقابل، این دوره ی چندجلسه ای بر میزان HbO₂ (۸۲۳/۰=P) و لاکتات بزاق (۰۸۵/۰=P)  اثر معناداری نشان نداد. بحث و نتیجه­گیری: نتایج این پژوهش نشان داد دوازده جلسه ای آن توانست برخی متغیرها مانند HRV، ارتفاع پرش، ریکاوری و فشار ادراک شده را بهبود دهد. این یافته ها بر اهمیت اثرات تجمعی و سازگاری زای tDCS تاکید می کند. در مجموع، tDCS می تواند به عنوان روشی کمکی در بهینه سازی عملکرد و ریکاوری ورزشکاران مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Chronic ، Transcranial Stimulation ، Fatigue ، Football ، Recovery ، تحریک مزمن ، فراجمجمه ای ، خستگی ، فوتبال ، ریکاوری