طراحی مدل پارادایمیک پیشایندها و پسایندهای کاربرد هوش مصنوعی در آموزش عالی

این پژوهش با هدف طراحی مدل مدیریت تحول پارادایمیک در آموزش عالی با تمرکز بر ظرفیت های هوش مصنوعی انجام شد؛ تحولی که گذار از ساختارهای سنتی به زیست بوم های هوشمند را ضروری ساخته است. مطالعه با رویکرد کیفی و راهبرد نظریه پردازی داده بنیاد در سال ۱۴۰۵ اجرا شد. مشارکت کنندگان ۱۵ نفر از خبرگان آموزش عالی بودند که به صورت هدفمند و با روش گلوله برفی تا اشباع نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند گردآوری و با نرم افزار Atlas.ti ۸ طی مراحل کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل گردید. پایایی نتایج با ضریب توافق میان کدگذاران (۷۹٪) تایید شد. تحلیل داده ها به استخراج الگویی جامع برای تحول پارادایمیک منجر شد که مشتمل بر سه عامل علی، سه عامل زمینه ای و چهار عامل مداخله گر است. چهار راهبرد کلان شامل تدوین سیاست گذاری های ساختاری، ارتقای سواد دیجیتال، تضمین امنیت و کیفیت داده ها و بازمهندسی برنامه های درسی و نقش های حرفه ای اعضای هیئت علمی شناسایی شد. پیامدهای تحول در قالب فرصت هایی نظیر بهبود کیفیت یادگیری و کارایی پژوهشی و چالش هایی همچون مسائل اخلاق علمی و وابستگی فناورانه تحلیل گردید. مدل ارائه شده نشان می دهد مدیریت تحول در عصر هوش مصنوعی مستلزم بازنگری عمیق در پارادایم های معرفت شناختی و مدیریتی دانشگاه هاست و می تواند نقشه راهی برای سیاست گذاران در مسیر گذار به زیست بوم های هوشمند ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، هوش مصنوعی ، مدل پارادایمیک ، پیشنایندها ، پسایندها