<span lang="FA">رویکردهای فقهی و الگوی موضوع شناسی در تحلیل مسائل صنعت گردشگری

۱. مقدمه و هدفگسترش صنعت گردشگری به عنوان پدیده ای چندبعدی با پیامدهای اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و فناورانه، ضرورت تدوین چارچوبی فقهی برای تحلیل و تنظیم مناسبات آن را برجسته کرده است. با وجود این، فقدان چارچوب نظری منسجم و ضعف در موضوع شناسی روشمند، از خلاهای اصلی این حوزه به شمار می رود. هدف پژوهش حاضر، تبیین رویکردهای فقهی و ارائه الگویی عملیاتی برای مسئله شناسی فقه گردشگری است.۲. مواد و روش هااین پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش، تحلیلی استنباطی است. داده ها از طریق مرور نظام مند ادبیات داخلی و بین المللی و تحلیل محتوای کیفی منابع فقهی، روایی و مطالعات معاصر گردآوری و تحلیل شده است.۳. یافته های تحقیقنتایج نشان داد که سه رویکرد فقه سنتی، فقه حکومتی و فقه تمدنی هر یک بخشی از ابعاد گردشگری را پوشش می دهند، اما تلفیق آن ها چارچوبی جامع تر برای مواجهه با پیچیدگی های این صنعت فراهم می سازد. همچنین ساختار موضوعات فقه گردشگری در چهار محور مبانی نظری، فقه عمومی، فقه گردشگر و فقه صنعت گردشگری، قابل سازمان دهی است. در سطح روش شناسی، رویکرد تعاملی به عنوان رویکرد برتر در موضوع شناسی، شناسایی و براساس آن، الگوی عملیاتی پنج مرحله ای ارائه شد.۴. نتیجه گیرییافته ها نشان می دهد کارآمدی فقه در مواجهه با مسائل نوپدید گردشگری، وابسته به پیوند نظام مند اجتهاد فقهی با داده های میان رشته ای و تقدم موضوع شناسی بر حکم شناسی است. الگوی پیشنهادی با ارتقای تحلیل مسائل در سطوح فردی، اجتماعی و حکمرانی، ظرفیت فقه را برای ارائه راه حل های عملیاتی در سیاست گذاری شرعی افزایش می دهد و زمینه شکل گیری چارچوبی منسجم در فقه گردشگری را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

فقه تمدنی ، فقه حکومتی ، فقه گردشگری ، صنعت گردشگری ، موضوع شناسی فقهی