بررسی نقش پلی پیرول و پارامترهای الکتروریسی روی خواص داربست پلی کاپرولاکتون

داربست یک بستر موقت برای حمایت از سلول ها، با هدف ترمیم و بازسازی عیوب بافت های مختلف بدن است و باید ویژگی هایی مشابه با بافت هدف داشته باشد. هدف از این تحقیق، ساخت داربست پلی کاپرولاکتون و پلی کاپرولاکتون/پلی پیرول به روش الکتروریسی و بررسی تاثیر غلظت پلی کاپرولاکتون (۱۷، ۲۰ و ۲۵ درصد وزنی)، ولتاژ (۱۲، ۱۴ و ۱۶ کیلوولت) و غلظت پلی پیرول (۰، ۵/۲، ۵ و ۱۰ درصد وزنی) روی مورفولوژی، ترشوندگی و هدایت الکتریکی الیاف است. نتایج بدست آمده نشان می دهد که افزایش غلظت پلی-کاپرولاکتون، باعث افزایش قطر الیاف، کاهش تعداد مهره ها و تغییر مورفولوژی مهره ها از حالت کروی به دوکی شکل و کشیده شده است. برای همه ی نمونه ها در ولتاژ ۱۴ کیلوولت، کمترین تعداد مهره مشاهده شد. داربست پلی کاپرولاکتون با غلظت ۲۵ درصد وزنی و ولتاژ ۱۴ کیلوولت به عنوان نمونه بهینه انتخاب شد و ذرات پلی پیرول به این نمونه افزوده شد. با افزودن ذرات پلی پیرول با غلظت ۵/۲ درصد وزنی، قطر الیاف افزایش و سپس با افزایش غلظت تا ۵ و ۱۰ درصد وزنی، قطر کاهش یافته است و به دلیل ماهیت آب دوست پلی-پیرول، افزایش غلظت آن، آب دوستی داربست را بهبود بخشیده است. همچنین با افزودن ۵ درصد وزنی از ذرات پلی پیرول، هدایت الکتریکی الیاف پلی کاپرولاکتون از ۱۲-۱۰ × ۱/۱ به ۹-۱۰ × ۷/۴ زیمنس بر متر افزایش یافته است.

کلیدواژه ها:

پلی کاپرولاکتون ، پلی پیرول ، داربست ، الکتروریسی ، ترشوندگی ، هدایت الکتریکی