ارزیابی مداخلات سیاستی قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت در ایران: تحلیلی مبتنی بر اجماع خبرگان با استفاده از روش دلفی

تداوم باروری کمتر از سطح جانشینی به یکی از چالش های مهم جمعیتی در ایران تبدیل شده و در پاسخ به آن، «قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت» تصویب شده است. بااین حال، موفقیت سیاست های تشویق فرزندآوری علاوه بر طراحی قانونی، به امکان پذیری اجرایی، پایداری مالی و پذیرش اجتماعی آن هاست.. وابسته است. این پژوهش با استفاده از روش دلفی در دو مرحله و با مشارکت ۲۵ نفر از خبرگان حوزه های مختلف، به ارزیابی سیاست های تشویقی فرزندآوری در ایران پرداخت. سیاست ها براساس شش معیار شامل اهمیت، قابلیت اجرا، امکان پذیری، قابلیت تامین هزینه، پذیرش عمومی و پذیرش از سوی سیاست گذاران ارزیابی شدند. یافته ها نشان داد سیاست های رفاهی و حمایتی که به کاهش هزینه های مستقیم فرزندآوری منجر می شوند، از جمله پوشش هزینه های درمان ناباروری و مراقبت های بارداری، مرخصی زایمان با حقوق و خدمات آموزشی و حمایتی، بیشترین اهمیت و پذیرش را کسب کردند. در مقابل، سیاست های نمادین و محدودکننده از اجماع کمتری برخوردار بودند. نتایج همچنین وجود شکاف میان سیاست های مطلوب از نظر اجتماعی و سیاست های قابل تحقق از نظر مالی و سیاسی را نشان داد. یافته ها بر ضرورت تمرکز بر سیاست های رفاهی ساختاریافته و پایدار برای حمایت موثر از فرزندآوری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت ، روش دلفی ، کاهش باروری ، امکان پذیری سیاستی ، ایران