مدل حکمرانی خوب در فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران

هدف اصلی این پژوهش، طراحی مدل حکمرانی خوب در فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که با استفاده از رویکرد مبتنی بر نظریه پردازی داده بنیاد به صورت کیفی اجراشده است. نخست بر اساس نظریه داده بنیاد برای جمع آوری داده ها از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده و تجزیه وتحلیل داده ها به روش استراوس و کوربین و مدل پارادایمی انجام گرفت. کدهای باز، محوری و انتخابی تولید و سپس مدل پارادایمی حکمرانی خوب در فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران ارائه شد. در روند جریان مصاحبه ها در ابتدا ۵۳۹ شاهد گفتاری از متن مصاحبه های خبرگان شناسایی شد که از این تعداد ۶۰۵ کد اولیه استخراج شده است. با توجه به مشابهت و تلفیق و ترکیب کدهای اولیه تعداد ۱۵۰ زیر مقوله منحصربه فرد شناسایی شده است و درنهایت با دسته بندی ۱۵۰ زیر مقوله به ۳۳ مقوله اصلی این پژوهش حاصل شده است که در ۶ گروه اصلی پدیده محوری یعنی حکمرانی خوب در پلیس (بهبود مستمر و تعالی سازمانی، تعامل و مشارکت با ذی نفعان، مشارکت جویی و هم افزایی نهادی و ...) شرایط علی (مدیریت شرایط بحرانی و ریسک، مدیریت تحول و تغییر سازمانی، الزامات و اسناد بالادستی و ...)، راهبردی (شایسته گزینی و جانشین پروری، بازتعریف نقش و ماموریت پلیس، حکمرانی داده و اطلاعات و ...)، شرایط زمینه ای (تامین و تخصیص منابع، تحول دیجیتال، چابکی و انعطاف پذیری سازمانی)، شرایط مداخله گر (بسترهای کلان محیطی، افکار عمومی و فشار رسانه ای و...) و درنهایت پیامدها (مشروعیت و مقبولیت پلیس، صیانت از ارزش های انقلاب، صیانت از کرامت و حقوق شهروندی و ...) جای داده شدند.