تامین خواسته

قرار تامین خواسته نهادی است که در ماده ۱۰۸ قانون آیین دادرسی مدنی پیش بینی شده است و به خواهان اجازه می دهد ،پیش از صدور رای قطعی از توقیف اموال خوانده برای تضمین حق احتمالی خود بهره ببرد. مبنای این قرار جلوگیری از تضییع حق خواهان در مواردی است که احتمال می رود،خوانده اصلی اموال خود را منتقل یا مفقود کند .ویژگی اصلی این قرار جنبه احتیاطی و موقتی آن است یعنی بدون ورود به ماهیت دعوا و صرفا با احراز دو «شرط فوریت» و «احتمال تضییع حق» می شود این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی چالش های اجرایی این نهاد پرداخته است. نبود الزام به ارائه ی تضمین ازسوی خواهان برای جبران خسارت احتمالی خوانده زمینه سوءاستفاده از این نهاد را فراهم کرده است مفهوم فوریت در رویه قضایی تفاسیر متفاوتی دارد و محاکم معیار واحدی برای تشخیص آن ندارند.

کلیدواژه ها:

تامین خواسته ، تضمین ، فوریت اصل تناسب ، رویه قضایی