چارچوب اولویت بندی راهکارهای تاب آوری سیستم آب رسانی با استفاده از روش های بهترین-بدترین و تحلیل رابطه خاکستری: نمونه موردی شهر بابل

زمینه و هدف تاکید بر ایجاد زیرساخت های تاب آور، به دلیل تاثیر فزاینده مخاطرات بر جامعه، امری ضروری است. مطالعات و اقدامات شرکت های آب و فاضلاب نقش اساسی در تقویت تاب آوری زیرساخت ها ایفا می کنند. بااین حال، بهبود این شرایط با چالش هایی مانند اولویت های رقابتی و محدودیت منابع مواجه است. هدف این پژوهش ارائه روشی پویا برای رتبه بندی راهکارهای بهینه، تعیین سطح واقعی راهکارهای مختلف تاب آورساز و کمک به تخصیص صحیح منابع براساس اولویت های تعیین شده جهت تداوم کارکرد سیستم آب رسانی است. روش در این مقاله، چارچوبی برای تعیین و اولویت بندی راهکارهای بهینه ارتقای تاب آوری شبکه توزیع آب شهر بابل ارائه شده است. این چارچوب شش دسته تهدید شامل سیل، زلزله، فرسودگی و غیره را در دو دسته دارایی مخزن و خطوط لوله بررسی می کند. روش کار شامل تحلیل رابطه خاکستری، نمره دهی خبرگان براساس مولفه های برگرفته از مدل ERASMUS، استفاده از روش بهترین–بدترین، و همچنین شناسایی نقاط ضعف شبکه براساس بازدید میدانی است. ازنظر روش شناسی، پژوهش کاربردی بوده و گردآوری اطلاعات از طریق منابع کتابخانه ای و مصاحبه انجام شده است. یافته ها نتایج نشان می دهد از میان ۶۳ راهکار پیشنهادی برای ارتقای تاب آوری زون گلوگاهی، پس از تحلیل و با درنظر گرفتن مولفه های تصمیم گیری زمان (ضریب اهمیت ۲۲/۰)، هزینه (۰۷/۰) و عملکرد (۷۱/۰)، چهار راهکار به عنوان گزینه های با بالاترین اولویت و اهمیت بسیار زیاد برای این شبکه تعیین شدند. نتیجه گیری زون گلوگاهی نیازمند توجه ویژه و اجرای راهکارهای منتخب اولویت دار است تا احتمال آسیب پذیری کاهش یابد، میزان تاب آوری افزایش پیدا کند و درنهایت تداوم کارکرد شبکه در برابر مخاطرات تضمین شود.

کلیدواژه ها:

Improving resilience ، Business continuity ، Water supply systems ، Optimal resilience solutions ، Prioritizing solutions ، Gray analysis (GRA) ، Best-worst method (BWM) ، ارتقای سطح تاب آوری ، تداوم کارکرد ، سیستم های آب رسانی ، راهکارهای بهینه تاب آوری ، اولویت بندی راهکارها ، تحلیل خاکستری (GRA) ، روش بهترین-بدترین (BWM)