اثر الیاف پلی پروپیلن بر استحکام فشاری ژئوپلیمر پایه متاکائولن

اثر الیاف پلی پرو پیلن به وسیله آزمون های فشاری و خمشی بررسی شد، شناسایی فازهای حاصل با ازمون الگوی پراش اشعه ایکس XRD و مورفولوژی فازها توسط میکروسکوپ میدانی FE-SEM، بررسی رفتار حرارتی و انواع پیوندها تشکیل شده با ازمون حرارتی DTA-TG و FTIR انجام شد. نتایج نشان داد که با افزایش مدت زمان نگهداری نمونه ها از ۷ تا ۲۸ روز استحکام افزایش می یابد. افزودن الیاف پلی پروپیلن باعث افزایش استحکام فشاری نسبت به نمونه بدون الیاف شده است. با افزودن ۳% الیاف ۴ و ۸ میلی متری استحکام فشاری ۲۸ روز، ۴۶% افزایش می یابد. نتایج XRD نشان داد که مینرال های کوارتز و پیروفیلیت فازهای اصلی باقی مانده این ساختارها را پس از فرآیند ژئوپلیمریزاسیون در تمامی نمونه ها تشکیل می دهند. نتایج FTIR نشان دادند که در نمونه های ژئوپلیمری پیک CM-۱ ۶۳/۱۰۳۰ به طرف فرکانس های بالاتر یعنی cm- ۱۷۱/۱۵۲۸ – ۹۷/۱۴۲۲ تغییر مکان داده است که نشان دهنده پیشرفت فرآیند ژئوپلیمریزاسیون است. تصاویر SEM نشان داد که مکانیزم بیرون زدن نسبت به دیگر سازو و کارها غالب تر است. نتایج حاصل بیانگر این موضوع می باشد که نمونه های حاوی ۳% حجمی الیاف بالاترین استحکام فشاری و خمشی را در برداشته و می تواند به عنوان مقادیر بهینه در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

ژئوپلیمریزاسیون ، استحکام فشاری ، الیاف پلی پروپیلن ، نمونه های ژئوپلیمری