تحلیل ثبات بانک با تاکید بر نقش شوک های اقتصاد کلان در اقتصاد ایران

هدف پژوهش حاضر تحلیل ثبات بانک با تاکید بر نقش شوک های اقتصاد کلان در اقتصاد ایران است  که با استفاده از رویکرد خودتوضیحی برداری عامل تعمیم یافته (FAVAR) در طی دوره زمانی ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۰ به صورت سالانه با مقیاس نسبتا کوچک برای بررسی شوک های اقتصاد کلان و ثبات بانکی استفاده شد. بررسی های اخیر از افزایش توجه به مدل هایی که در طراحی آنها طیف گسترده ای از اطلاعات اقتصادی مورد استفاده قرار می گیرد، حکایت دارد. این امر با تکمیل کردن مدل های سنتی خودرگرسیون برداری (VAR) با استفاده از یک یا چند عامل، امکان پذیر شده است. تاثیر شوک های تولید، تورم، نرخ ارز، درآمدهای نفتی و حجم پول، بررسی شده است. برای برآورد متغیر پنهان ثبات بانک از چهار شاخص استفاده شده است که شامل بازده دارایی، ریسک نقدینگی، اهرم مالی و Z-score هستند. با توجه به نتایج به دست آمده شوک های حجم پول، تورم، تولید، درآمدهای نفتی و نرخ ارز، اثر موج مانندی در بخش بانک ایجاد می کند که این اثر حدود ۳ تا ۶ سال در بخش بانک ماندگار می شود و از سوی دیگر، تاثیر تورم، حجم پول، نرخ ارز بر بخش بانک طولانی تر و ماندگارتر از تاثیر شوک های تولید و درآمدهای نفتی است و بانک به شوک های تورم و نرخ ارز نسبت به سایر شوک ها زودتر واکنش نشان می دهد به طوری که افزایش حجم پول به سرعت به حوزه فعالیت های تولید و سرمایه گذاری سوق پیدا نمی کند و احتمالا با تاخیر این عمل اتفاق می افتد و شوک تورم در اوایل دوره تاثیرش بر ثبات بانک بیشتر و در اواخر دوره تاثیرش کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

شوک های اقتصاد کلان ، ثبات بانک ، اقتصاد ایران ، مدل FAVAR ، ریسک نقدینگی بانک