نقش بی مهرگان کف زی در ایجاد آبرسانی زیستی در خور موسی، خلیج فارس

فرآیند آبرسانی زیستی یکی از مهم ترین تعاملات بین بی مهرگان کف زی و رسوبات دریایی است که نقشی اساسی در چرخه های بیوژئوشیمیایی، تبادل مواد مغذی و پایداری اکوسیستم های ساحلی ایفا می کند. پژوهش حاضر به بررسی نقش بی مهرگان کف زی در ایجاد آبرسانی زیستی و ارتباط آن با تنوع زیستی و صفات کارکردی گونه ها پرداخته است. نمونه برداری در یک دوره از سه ایستگاه شامل زیستگاه های مانگرو و پهنه های گلی با سه تکرار درفصل زمستان سال ۱۴۰۲ در اطراف خور موسی در شمال غرب خلیج فارس، انجام شد. در مجموع ۴۰۴ نمونه متعلق به ۱۳ گونه شناسایی گردید. مدل نرخ آبرسانی زیستی با استفاده از شاخص های زیست توده، فراوانی، نوع حفره، نوع تغذیه و عمق نقب محاسبه شد. شاخص تنوع شانون-وینر و شاخص سیمپسون در زیستگاه مانگرو به طور معنی داری بیشتر از پهنه های گلی اطراف بود. نتایج نشان داد که نرخ فعالیت آبرسانی زیستی در زیستگاه مانگرو به علت پچیدگی ساختاری ریشه ها بالاتر از زیستگاه پهنه گلی اطراف است. در بررسی صفات نوع تغذیه، صفت ذره خوار بیشترین فراوانی را در هر دو زیستگاه به خود اختصاص داد. همچنین نتایج حاصل از بررسی انواع ساختار نقب نشان داد که در زیستگاه مانگرو صفات نقب با انتهای باز و در زیستگاه پهنه گلی صفات نقب با انتهای بسته دارای بیشترین فراوانی بودند. عمق حفره و نوع تغذیه از عوامل کلیدی در میزان تبادل آب و مواد محلول میان رسوبات و ستون آب هستند.

کلیدواژه ها:

مانگرو ، پهنه گلی ، آبرسانی زیستی ، خلیج فارس ، بی مهرگان کف زی