تغییر ترشوندگی مخازن گاز میعانی به گاز-دوست در حین فرآیند بازگردانی گاز با استفاده از مواد فعال سطحی غیریونی محلول در گاز

تشکیل میعانات گازی در دهانه چاه تولیدی موجب کاهش تولید گاز و همچنین از دست رفتن ترکیبات با ارزش می گردد. تعییر ترشوندگی از حالت مایع-دوست به گاز-دوست یکی از روش های تقریبا دائمی به منظور رفع این چالش می باشد. در این مطالعه سعی شده است از طریق حلالیت مواد فعال سطحی غیر یونی، ۲-اتیل ۱-هگزانول-(پروپیلن اکسید)۵ -(اتیلن اکسید)۹؛ در گاز متان، فرایند بازگردانی گاز به مخازن گاز میعانی را بهبود بخشید. برای این منظور، ابتدا فشار حلالیت مواد فعال سطحی غیریونی از طریق محاسبه فشار نقطه ابری شدن مورد ارزیابی قرار گرفته است. در ادامه، کشش بین سطحی و تغییرات ترشوندگی در حضور محلول های مختلف متان/مواد فعال سطحی انداره گیری شده است. در آخر نیز، میزان بهبود بازیافت میعانات گازی از طریق آزمایش سیلاب زنی به مغزه (اندازه گیری تراوایی نسبی دو فازی) مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که زاویه تماس بین نفت و سنگ مخزن، پس از گذشت h ۲۴ از در تماس بودن نمونه کربناته با محلول متان/مواد فعال سطحی با غلظت ppm ۵۰۰۰، از ۱۸ درجه به °۸۶ تغییر یافته که بیانگر تغییر ترشوندگی به حالت گاز-دوست میانی می باشد. علاوه برآن، میزان کشش بین سطحی نیز در شرایط مخزن، C° ۷۰ و psi ۲۸۰۰؛ از ۵۲ به dyne/cm ۸ کاهش یافته است. همچنین، میزان اشباع میعانات باقیمانده، پس از سیلاب زنی مغزه با محلول متان/مواد فعال سطحی (غلظت ppm ۳۰۰۰)، نسبت به سیلاب زنی مغزه با گاز متان خالص، ۱۲% کاهش پیدا کرده که نمایانگر تاثیر قابل توجه این روش در افزایش بهره وری از مخازن گاز میعانی می باشد.

کلیدواژه ها:

مخازن گاز میعانی ، بازگردانی گاز ، تغییر ترشوندگی ، گاز-دوست ، مواد فعال سطحی محلول در گاز