سنتز بازدارنده پلیمری جهت جلوگیری از تشکیل آسفالتین با استفاده از ساختار مولکولی آسفالتین در یکی از میادین جنوب غربی ایران

نفت ناپایدار تولیدی همواره چاه و تاسیسات بهره برداری را در معرض رسوب آسفالتین قرار می دهد. در این مقاله یکی از میادین نفتی در جنوب غربی ایران که از سال ۱۹۷۳راه اندازی شده است و در حال حاضر تقریبا ۳۰۰۰۰ بشکه در روز نفت ناپایدار تولید می کند و دچار رسوب آسفالتین است را انتخاب و شرایط تشکیل آسفالتین و طراحی بازدارنده مناسب بر روی آن را مورد مطالعه قرارداده ایم. بدین منظور، ابتدا تلاش گردید خواص نفت و شرایط تشکیل رسوب آسفالتین و تا حد امکان ساختار مولکولی آن شناسایی گردد. سپس بازدارنده مناسب که قابلیت عملیاتی شدن را داشته باشد، سنتز و عملکرد آن مورد ارزیابی قرار گرفت. با استفاده از نمونه های ته چاهی اخذ شده از مخزن، خواص نفت تولیدی، نسبت گاز به نفت، فشار نقطه حباب، اجزای سیال مخزن و شرایط تشکیل رسوب آسفالتین و مقادیر آن در محدوده شرایط مخزن تا واحد بهره برداری اندازه گیری شد. رسوبات آسفالتین با استفاده از فیلتر ۵/۰ میکرون جدا گردید و با استفاده از نتایج آزمایش SARA و طیف های FT-IR ،NMR از رسوبات، ساختار قاره ای برای آن پیش بینی شد. در ادامه یک پلیمر با استفاده از سه منومر ACN-AMPS-N,NDMA مورد سنتز قرار گرفت و پایدار حرارتی و عملکرد آن بر روی نفت اتمسفریک با استفاده از گرانروی نفت و تصاویر میکروسکوپی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد با افزودن ppm ۱۰۰۰ از بازدارنده به نفت، نقطه ظهور آسفالتین در نسبت ۵۰% از حلال nC۷ در شرایط بدون بازدارنده  تا ۷۰٪ به تاخیر افتاده است.

کلیدواژه ها:

نفت ناپایدار ، آسفالتین ، بازدارنده ، ترپلیمر ، ساختار مولکولی