تحلیل جرم شناختی کولبری در مناطق مرزی ایران و مقایسه آن با قاچاق کالا

این پژوهش با هدف تحلیل جرم شناختی کولبری و تمایز آن از قاچاق کالا، شناسایی عوامل رواج، ارزیابی سیاست های موجود انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی است که از نظریه های محرومیت نسبی و فرصت های غیرقانونی بهره می گیرد. یافته ها نشان می دهند که کولبری، فعالیتی معیشتی با ریشه در محرومیت های اقتصادی و اجتماعی مانند فقر، بیکاری و انزوای مناطق مرزی است، در حالی که قاچاق کالا، جرمی سازمان یافته با انگیزه های سودجویانه و تاثیرات مخرب بر اقتصاد ملی است. قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز مصوب ۱۳۹۲ به دلیل فقدان تعریف مستقل کولبری، این فعالیت را در دسته قاچاق قرار داده و مجازات های نامتناسبی را به کولبران تحمیل می کند. قانون ساماندهی و نظارت بر تجارت مرزی مصوب ۱۴۰۳ با مجاز دانستن کولبری برای پنج سال، گامی در جهت تمایز بوده، اما محدودیت های زمانی و جغرافیایی، کارایی آن را کاهش داده است. پیشنهادات پژوهش شامل ایجاد مناطق آزاد تجاری، اصلاح قوانین برای تعریف مستقل کولبری، ارائه حمایت های بیمه ای و حقوقی، تقویت نظارت مرزی، سرمایه گذاری در آموزش و مهارت آموزی، آگاهی بخشی رسانه ای و هماهنگی قوای سه گانه است. این راهکارها، با تلفیق پیشگیری اجتماعی و وضعی، به ساماندهی کولبری، کاهش قاچاق و توسعه پایدار مناطق مرزی کمک می کنند. این پژوهش بر ضرورت سیاستگذاری متمایز برای حمایت از مرزنشینان و مهار قاچاق تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کولبری ، قاچاق کالا ، جرم شناسی