به کارگیری سیستم های بازگردش آب (RAS) و فناوری بیوفلاک در راستای کاهش پیامدهای زیست محیطی شیلات

افزایش روزافزون تقاضای جهانی برای پروتئین های دریایی از یک سو و محدودیت منابع آب شیرین و چالش های زیست محیطی ناشی از پساب های شیلاتی از سوی دیگر، صنعت آبزی پروری را به سمت استفاده از فناوری های نوین و سازگار با محیط زیست سوق داده است. سیستم بازگردش آب (RAS) و فناوری بیوفلاک (BFT) دو رویکرد پیشگام در آبزی پروری پایدار هستند. هدف از این پژوهش، بررسی و مقایسه کارایی این دو تکنولوژی در کاهش مصرف آب، مدیریت پسماند و بهبود بهره وری تولید است. سیستم RAS با استفاده از فیلتراسیون فیزیکی و بیولوژیکی، امکان بازچرخانی بیش از ۹۰ درصد آب را فراهم می کند، در حالی که فناوری بیوفلاک با تکیه بر مدیریت نسبت کربن به نیتروژن (C:N) و تقویت باکتری های هتروتروف، ترکیبات سمی نیتروژنی را به توده میکروبی مغذی و قابل تغذیه برای آبزیان تبدیل می نماید. یافته های این تحقیق نشان می دهد که تلفیق یا توسعه اصولی این دو سیستم نه تنها بار آلودگی پساب ها (نظیر نیترات و فسفات) را به حداقل می رساند، بلکه با بهبود ضریب تبدیل غذایی (FCR)، گامی موثر در جهت تحقق توسعه پایدار روستایی و شهری و حفظ اکوسیستم های آبی برمی دارد.

کلیدواژه ها:

آبزی پروری پایدار ، سیستم بازگردش آب (RAS) ، فناوری بیوفلاک (BFT) ، مدیریت پساب ، محیط زیست