تحلیلی بر وضعیت حکمروایی خوب در مدیریت شهری کلانشهر شیراز

حکمروایی خوب شهری به عنوان یکی از مولفه های کلیدی مدیریت شهری معاصر، نقش مهمی در ارتقای کارآمدی نهادی، تحقق عدالت فضایی و افزایش مشارکت شهروندان ایفا می کند. کلان شهر شیراز، به رغم برخورداری از ظرفیت های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی قابل توجه، با چالش هایی در مسیر تحقق مولفه های حکمروایی خوب شهری مواجه است. هدف این مقاله، تحلیل وضعیت حکمروایی خوب در مدیریت شهری شیراز بر اساس برآیند و تلفیق نتایج پژوهش های علمی و مطالعات دانشگاهی انجام شده در این حوزه است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها به صورت اسنادی و کتابخانه ای از مقالات علمی–پژوهشی، پایان نامه ها و گزارش های معتبر گردآوری شده است. نتایج حاصل از تحلیل مطالعات نشان می دهد که میانگین ارزیابی مشارکت شهروندی در مدیریت شهری شیراز در اغلب پژوهش های پیمایشی در سطحی پایین تر از حد مطلوب قرار دارد و نمرات گزارش شده عموما کمتر از سطح میانی مقیاس های سنجش مشارکت است. همچنین یافته های مبتنی بر تحلیل های فضایی بیانگر وجود نابرابری معنادار در توزیع خدمات شهری میان مناطق مختلف شهر است، به گونه ای که مناطق مرکزی از سطح برخورداری بالاتری نسبت به مناطق پیرامونی برخوردارند. برآیند مطالعات همچنین نشان می دهد که شاخص های شفافیت و پاسخ گویی نهادی و نیز کارایی مدیریت شهری در شیراز در سطحی متوسط رو به پایین ارزیابی شده اند و ظرفیت نهادی مدیریت شهری برای تحقق اهداف حکمروایی خوب به طور کامل فعال نشده است. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که وضعیت حکمروایی خوب در مدیریت شهری شیراز در بازه ای میانی و ناپایدار قرار دارد و بهبود آن مستلزم اصلاح ساختارهای نهادی، تقویت مشارکت موثر شهروندان، ارتقای شفافیت و توجه نظام مند به عدالت فضایی در سیاست گذاری شهری است.

کلیدواژه ها:

حکمروایی خوب شهری ، مدیریت شهری ، مشارکت شهروندی ، عدالت فضایی ، شفافیت و پاسخ گویی ، شیراز