سیاست گذاری ترویج کشاورزی و بازتعریف حکمرانی دانش و شبکه های یادگیری روستایی

این مقاله با رویکرد تئوریک–مفهومی به بازتعریف آموزش و ترویج کشاورزی در چارچوب «حکمرانی دانش» و «شبکه های یادگیری روستایی» می پردازد. روش کار، مرور و تحلیل اسنادی منابع علمی و گزارش های سیاستی و سپس تحلیل محتوای کیفی برای استخراج مقوله های کلیدی است. یافته ها نشان می دهد اثربخشی ترویج زمانی افزایش می یابد که از منطق انتقال یک سویه توصیه ها عبور کرده و بر پنج مولفه حکمرانی دانش تکیه کند: اعتبار و اعتماد به دانش، دسترسی و عدالت اطلاعاتی، ترجمه و بومی سازی توصیه ها، بازخورد و یادگیری مستمر، و هماهنگی نهادی و شبکه ای. همچنین تاکید منابع بر تغییر نقش مروج از «مبلغ فنی» به «تسهیلگر یادگیری و شبکه ساز» و اجرای ترویج دیجیتال به صورت «مکمل» در کنار آموزش های میدانی است. در پایان، پیشنهادهایی برای طراحی بسته های بومی شده، تقویت سازوکارهای اعتمادسازی، توسعه یادگیری مشارکتی و اصلاح نظام ارزیابی ترویج به سمت شاخص های نتیجه محور ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

ترویج کشاورزی ، حکمرانی دانش ، شبکه یادگیری روستایی ، سیاست گذاری ، ترویج دیجیتال