بررسی میزان تولید پسماند تتراپک در ایران و روش های بازیافت و مدیریت

بسته بندی های تتراپک به دلیل ویژگی هایی نظیر وزن کم، ماندگاری بالا و قابلیت نگهداری مواد غذایی بدون نیاز به زنجیره سرد، کاربرد گسترده ای در صنایع غذایی یافته اند. با افزایش مصرف این بسته بندی ها، مدیریت پسماند حاصل از آن ها به یکی از چالش های مهم زیست محیطی تبدیل شده است. هدف از این مطالعه، بررسی وضعیت تولید پسماند تتراپک در ایران، معرفی فناوری های بازیافت و ارزیابی روش های مدیریت این پسماند بر اساس مطالعات و منابع علمی معتبر است. نتایج بررسی ها نشان داد که با وجود رشد مصرف بسته بندی های آسپتیک در کشور، هنوز نظام جامعی برای جمع آوری و بازیافت این پسماند وجود ندارد. همچنین فناوری هایی مانند هیدروپالپینگ، بازیافت مکانیکی، بازیافت شیمیایی، پیرولیز و فرآیندهای هیدروترمال، امکان بازیابی الیاف سلولزی، پلی اتیلن و آلومینیوم را با ارزش اقتصادی و زیست محیطی قابل توجه فراهم می کنند. بر اساس یافته های این پژوهش، توسعه زیرساخت های تفکیک از مبدا، سرمایه گذاری در فناوری های نوین بازیافت و اجرای سیاست های اقتصاد چرخشی می تواند ضمن کاهش دفن پسماند، موجب حفظ منابع طبیعی، کاهش انتشار آلاینده ها و ایجاد ارزش افزوده در صنعت بازیافت کشور شود.

کلیدواژه ها:

تتراپک ، پسماند بسته بندی ، بازیافت ، مدیریت پسماند ، اقتصاد چرخشی