طراحی چارچوب یکپارچه هوشمند برای توسعه هم افزای شهری و روستایی با تاکید بر فناوری های دیجیتال و هوش مصنوعی

توسعه پایدار در جهان امروز مستلزم نگاهی یکپارچه به شهرها و روستاهاست، چراکه این دو فضا به طور فزاینده ای به هم وابسته اند. با وجود پیشرفت های شگرف در فناوری های هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء و ارتباطات نسل پنجم، شکاف دیجیتال میان مناطق شهری و روستایی همچنان مانعی جدی برای تحقق توسعه متوازن محسوب می شود (Alisjahbana & Madiyev, ۲۰۲۶). این مقاله به دنبال طراحی یک چارچوب مفهومی برای کاربرد هم زمان فناوری های نوین در توسعه شهری و روستایی است تا از طریق ایجاد پیوندهای هوشمند میان این دو فضا، به توسعه ای هم افزا و پایدار دست یابد. بر اساس پژوهش های جدید، بیش از ۹۶ درصد جمعیت آسیا و اقیانوسیه تحت پوشش شبکه های موبایل هستند، اما تنها یک سوم از آن ها به طور موثر از خدمات اینترنت استفاده می کنند و در مناطق روستایی، نرخ استفاده از اینترنت تنها ۵۲ درصد است که نشان دهنده ی عمق شکاف دیجیتال است (Alisjahbana & Madiyev, ۲۰۲۶). معماری پیشنهادی این مقاله با تاکید بر نقش فناوری به عنوان عامل توانمندساز نه تعیین کننده، و با بهره گیری از رویکردهای مشارکتی و مبتنی بر ظرفیت های محلی، راهکاری عملی برای کاهش نابرابری ها و ارتقای کیفیت زندگی در هر دو بستر شهری و روستایی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

توسعه شهری-روستایی ، هوش مصنوعی ، اینترنت اشیاء ، شهر هوشمند ، روستای هوشمند ، شکاف دیجیتال ، توسعه پایدار