بررسی بکارگیری پتانسیل پلاستیک های زیست تجزیه پذیر مبتنی بر ضایعات کشاورزی در کشاورزی پایدار، حفاظت محیط زیست و اقتصاد چرخشی

پلاستیک های زیست تجزیه پذیر تولیدشده از ضایعات کشاورزی، به ویژه بقایای یونجه، ذرت، جلبک، چوب و سایر بقایای برداشت محصول، به عنوان یکی از راهکارهای نوین برای مقابله با آلودگی ناشی از پلاستیک های سنتی در بخش کشاورزی مطرح شده اند. این مواد عمدتا بر پایه پلیمرهایی مانند اسید پلی لاکتیک، پلی هیدروکسی آلکانوات ها و کامپوزیت های سلولزی ساخته می شوند که از منابع تجدیدپذیر به دست می آیند و قابلیت تجزیه کامل در خاک را تحت شرایط مناسب دارند. کاربرد اصلی این پلاستیک ها به صورت فیلم های مالچ است که با حفظ رطوبت خاک، کنترل علف های هرز، تنظیم دمای خاک و افزایش بهره وری محصولات، نیاز به جمع آوری دستی پس از فصل زراعی را حذف می کنند. مطالعات چرخه حیات نشان می دهد که این مواد می توانند انتشار گازهای گلخانه ای را به میزان ۶۰ تا ۳۵ درصد نسبت به پلاستیک های فسیلی کاهش دهند، آلودگی میکروپلاستیک را به حداقل برسانند و مواد مغذی را به خاک بازگردانند. تجربیات کشورهایی مانند ایالات متحده، کشورهای اروپایی (آلمان، ایتالیا و هلند) و چین حاکی از موفقیت در مقیاس پذیری و ادغام با اصول اقتصاد چرخشی است. با وجود این مزایا، چالش هایی نظیر هزینه بالاتر تولید، حساسیت به شرایط تجزیه و محدودیت های فنی وجود دارد. این پژوهش با بررسی جامع مواد اولیه، روش های تولید، کاربردها، اثرات زیست محیطی و اقتصادی، تجربیات بین المللی، چالش ها و محدودیت ها، به تبیین پتانسیل این فناوری در راستای کشاورزی پایدار و کاهش آلودگی محیط زیست می پردازد. نتایج تاکید می کنند که با سیاست گذاری مناسب، نوآوری های تکنولوژیک و سرمایه گذاری در تحقیقات محلی، این پلاستیک ها می توانند نقش محوری در تحول سیستم های کشاورزی ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

پلاستیک های زیست تجزیه پذیر ، ضایعات کشاورزی ، اقتصاد چرخشی ، محیط زیست ، کشاورزی پایدار