دلائل خرابی ترانسفورماتورهای سه فاز قطارهای مترویی و رویکرد تعمیرات پیش بینانه مورد نیاز (مطالعه موردی در مترو شیراز)

ترانسفورماتورهای سه فاز کمکی (Auxiliary Transformer) و سلف های فیلتر (Filter Inductors) در قطارهای مترو با تغذیه ۱۵۰۰ ولت DC، از اجزای حیاتی و گران قیمت هر رام قطار محسوب می شوند. این تجهیزات در معرض یکی از سخت ترین شرایط بهره برداری ممکن قرار دارند: ترکیب همزمان ارتعاشات مکانیکی مداوم، چرخه های حرارتی متناوب ناشی از بارگذاری های متغیر، رطوبت و آلودگی محیط تونل، و هارمونیک های الکتریکی حاصل از اینورترهای VVVF. این تجهیزات برق سیستم های کمکی قطار مانند روشنایی، تهویه، کنترل درها، سیستم ترمز الکتریکی، سیستم های اطلاع رسانی مسافری و شارژ باتری اضطراری را تامین می کنند و خرابی آن ها مستقیما به توقف سرویس دهی، تاخیر در بهره برداری و هزینه های سنگین خارج از برنامه منجر می شود. در سیستم های ۱۵۰۰ ولت DC، ترانسفورماتورهای کمکی معمولا از نوع خشک (Dry-type) با عایق رزین اپوکسی هستند که اگرچه نسبت به نوع روغنی مزایایی دارند، اما با گذشت زمان و تجمع عوامل فرسایشی، دچار افت تدریجی عملکرد می شوند. براساس تجربه متروهای پیشرو جهان و استاندارد ۶۰۳۱۰ IEC، آستانه ۱۰ سال بهره برداری یا ۸۰۰٬۰۰۰ کیلومتر پیمایش به عنوان نقطه بحرانی برای انجام اورهال جامع تعریف شده است. این مقاله با مرور مبانی نظری فرسایش، تجربه عملی متروهای جهانی و استانداردهای بین المللی، یک برنامه جامع PM سه سطحی همراه با پیشنهادهای نوین ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ترانسفورماتور ، آرک زدگی ، برنامه PM(preventive maintenance) ، اورهال