مدیریت ایمنی، بهداشت و محیط زیست (HSE) با رویکرد ارتقای سلامت زنان هنرمند صنایع دستی اصفهان در سال ۱۴۰۴

صنایع دستی اصفهان به عنوان یکی از قطب های اصلی هنری ایران، نقش بسزایی در اقتصاد بومی و اشتغال زنان دارد. با این حال، بسیاری از کارگاه های سنتی (نظیر میناکاری، قلم زنی و فیروزه کوبی) به دلیل استفاده از مواد شیمیایی، رنگ های سمی، فلزات سنگین و وضعیت های ارگونومیک نامناسب، سلامت زنان هنرمند را با مخاطرات جدی روبرو کرده اند. این پژوهش با هدف تدوین الگوی مدیریت ایمنی، بهداشت و محیط زیست (HSE) با رویکرد ارتقای سلامت زنان هنرمند در سال ۱۴۰۴ طراحی شده است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی بوده و با بررسی ریسک های فیزیکی، ارگونومیکی و روانی-اجتماعی در کارگاه های صنایع دستی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که فقدان سیستم تهویه استاندارد، استفاده از مواد اولیه حاوی سرب و کادمیوم، و فشارهای اسکلتی-عضلانی ناشی از کار طولانی مدت، چالش های اصلی این حوزه هستند. در این مطالعه، راهکارهایی شامل «اصلاح طراحی ایستگاه های کاری بر اساس آناتومی زنان»، «آموزش تخصصی مدیریت مواد سمی»، «جایگزینی مواد اولیه ایمن تر» و «پایش دوره ای سلامت شغلی» ارائه می گردد. نتایج حاصل از این مدل سازی نشان می دهد که استقرار نظام HSE در این کارگاه ها نه تنها باعث پیشگیری از بیماری های شغلی و کاهش آسیب های جسمانی می شود، بلکه با حفظ سلامت هنرمندان، بهره وری و پایداری هنر صنایع دستی اصفهان را تضمین کرده و زمینه ساز تحقق «استانداردهای سلامت محور» در افق ۱۴۰۴ خواهد بود.