بررسی ارتباط بین سبک دلبستگی با خشونت خانگی زنان

هدف از پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل ارتباط میان سبک های دلبستگی و تجربه خشونت خانگی در زنان از طریق مرور متون و ادبیات پژوهشی است. این مطالعه با بهره گیری از روش کتابخانه ای و تحلیل محتوای متون نظری و مقالات پیشین انجام شد تا مشخص گردد چگونه الگوهای عاطفی شکل گرفته در دوران کودکی، بر پذیرش یا مواجهه با خشونت در بزرگسالی اثر می گذارند. یافته های حاصل از بررسی متون نشان می دهد که سبک های دلبستگی ناایمن، به ویژه دلبستگی اضطرابی و اجتنابی، به عنوان عوامل خطر در افزایش آسیب پذیری زنان در برابر خشونت عمل می کنند. در دلبستگی اضطرابی، ترس از رها شدن و نیاز مبرم به تایید عاطفی، منجر به پذیرش آزارها به بهای حفظ رابطه می شود؛ در حالی که در دلبستگی اجتنابی، تمایل به سرکوب عاطفی و عدم اعتماد به منابع حمایتی، منجر به پنهان سازی خشونت و دشواری در طلب کمک می گردد. در مقابل، دلبستگی ایمن به عنوان یک عامل محافظتی، توانایی زن را در برقراری مرزهای شخصی و خروج از روابط آسیب زا افزایش می دهد. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که شناسایی و اصلاح الگوهای دلبستگی در مداخلات درمانی و پیشگیرانه، نقشی کلیدی در رهایی زنان از چرخه خشونت و ارتقای تاب آوری روان شناختی آن ها ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، خشونت خانگی ، زنان ، دلبستگی ناایمن