مدل مسکن قابل استطاعت در شهر پرند با رویکرد پایداری اجتماعی

یکی از مهم ترین اهداف در توسعه پایدار شهرهای ایران پایداری اجتماعی است. بعد اجتماعی توسعه ی پایدار، در برابر ابعاد دیگر به شدت مورد بی توجهی قرار گرفته شده است و اغلب پژوهش ها به حوزه پایداری اجتماعی در فضاهای شهری کمتر پرداخته شده است. در راستای بهبود و ارتقاء وضعیت مسکن، سیاست های مختلفی با عناوینی هم چون مسکن مقرون به صرفه، مسکن اجتماعی و مسکن مهر تهیه و به اجرا درآمده است. هدف پژوهش تحلیل عوامل تاثیرگذار بر مدل مسکن قابل استطاعت در شهر پرند با رویکرد پایداری اجتماعی است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش ترکیبی است. جامعه ی آماری را کارشناسان تشکیل می دهند. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت تحلیلی و از نظر روش کمی است. جامعه ی آماری را ۸۰ نفر از کارشناسان تشکیل می دهند. روش نمونه گیری احتمالی و از نوع طبقه بندی بوده است. اطلاعات تحقیق از طریق روش میدانی جمع آوری شده است. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسش نامه از نوع سوالات بسته است. برای تحلیل داده ها از مدل دیمتل استفاده شده است. نتایج یافته ها نشان می دهد که شاخص نوع کیفیت زیرساخت ها و دسترسی واحدها با عدد ۱.۰۹۷ به عنوان اثرگذارترین در رتبه اول گرفته است. شاخص میزان احتمال مهاجرت از محدوده مسکن مهر در شهر پرند به شهرهای بزرگ با عدد ۱.۳۹۸- به عنوان تاثیرپذیرترین شاخص در رتبه چهاردهم قرار گرفته است. همچنین شاخص هایی که موجب تحقق پایداری اجتماعی می شود میزان اثرگذاری آن ها بیشتر از سایر شاخص ها است.

کلیدواژه ها:

مسکن ، قابل استطاعت ، پایداری اجتماعی ، شهر پرند