بررسی رابطه پیش بین کنندگی سبک های فرزندپروری با رفتارهای خودآسیب رسان در دانش آموزان دوره اول متوسطه

خانواده و به ویژه سبک فرزندپروری والدین، یکی از نخستین و مهمترین بسترهای شکل گیری رفتارهای خودآسیب رسان در دوران نوجوانی است. پژوهش حاضر با هدف پیشبینی رفتارهای خودآسیب رسان بر اساس سبک های فرزندپروری والدین (مقتدرانه، مستبدانه و سهل گیرانه) در بین دانش آموزان دوره اول متوسطه شهرستان مهریز انجام شد. این پژوهش از نوع همبستگی-رگرسیونی بود. جامعه آماری را ۲۴۳۹ دانش آموز دوره اول متوسطه شهرستان مهریز تشکیل می دادند که بر اساس جدول مورگان-کرجسی، نمونه ای ۳۳۱ نفره به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شد. داده ها با پرسشنامه های سبک فرزندپروری بامریند (۱۹۷۳) و رفتارهای خودآسیب رسان کلونسکی و گلن (۲۰۱۵) گردآوری و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ در دو سطح توصیفی و استنباطی تحلیل شد. نتایج تحلیل رگرسیون همزمان نشان داد سبک های فرزندپروری در مجموع ۵۴٫۹ درصد از واریانس رفتارهای خودآسیب رسان را تبیین می کنند؛ سبک مقتدرانه پیشبین منفی و سبک های سهل گیرانه و مستبدانه پیشبین مثبت این رفتارها بودند. یافته های تکمیلی نیز رابطه معنادار سبک های فرزندپروری را با ابعاد رفتاری، انگیزه های درون فردی و انگیزه های برون فردی رفتارهای خودآسیب رسان تایید کردند. بر این اساس، آموزش خانواده محور برای اصلاح سبک فرزندپروری و بهبود ارتباط والد-نوجوان راهکاری موثر برای پیشگیری از این رفتارها پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

رفتارهای خودآسیب رسان ، سبک فرزندپروری ، نوجوان ، دانش آموزان ، دوره اول متوسطه