اثربخشی یادگیری معکوس بر سواد سلامت در درس علوم تجربی دوره دوم ابتدایی از دیدگاه معلمان ابتدایی شهر نورآباد

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مدل «یادگیری معکوس» بر ارتقای سواد سلامت (شامل ابعاد کسب دانش، پردازش، فهم و عملکرد) در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی در درس علوم تجربی انجام شد. روش پژوهش: این مطالعه در قالب یک طرح شبه-تجربی با پیش آزمون و پس آزمون بر روی دو گروه آزمایش و گواه اجرا گردید. جامعه آماری را دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر نورآباد تشکیل دادند که از میان آن ها تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه گواه). گروه آزمایش تحت آموزش با متد یادگیری معکوس قرار گرفت، در حالی که گروه گواه با روش سنتی آموزش دیدند. ابزار: جهت گردآوری داده ها، از پرسشنامه سواد سلامت (شامل ابعادی چون کسب دانش، پردازش، فهم و عملکرد) استفاده شد که توسط معلمان مورد ارزیابی قرار گرفت. پایایی و روایی ابزار از طریق تحلیل های آماری مورد تایید قرار گرفت. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تحلیل کوواریانس نشان داد که مدل یادگیری معکوس تاثیر معناداری بر تمامی ابعاد سواد سلامت دارد. بیشترین میزان اثرگذاری در متغیر «عملکرد» (اتای مجذور = ۰/۹۲۹) و سپس «پردازش» (اتای مجذور = ۰/۷۶۰) و «فهم» (اتای مجذور = ۰/۷۳۳) مشاهده شد. همچنین در متغیر «کسب دانش»، مقدار اتای مجذور ۰/۴۷۵ به دست آمد. این نتایج حاکی از آن است که یادگیری معکوس نه تنها در انتقال مفاهیم، بلکه در تبدیل دانش به مهارت های عملی بهداشتی بسیار کارآمد است. نتیجه گیری: در نهایت می توان نتیجه گرفت که رویکرد یادگیری معکوس با تغییر در ساختار ارائه محتوا و فعال سازی نقش دانش آموز، منجر به ارتقای چشمگیر سواد سلامت می گردد. این متدولوژی به ویژه در دروس کاربردی مانند علوم تجربی، فاصله میان دانسته های تئوریک و عملکردهای بهداشتی را به طور معناداری کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، سواد سلامت ، علوم تجربی ، دانش آموزان ابتدایی