تاثیر سبک های تدریس معلمان بر انگیزش، مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

کیفیت یادگیری دانش آموزان تنها به محتوای برنامه درسی یا امکانات آموزشی وابسته نیست، بلکه چگونگی تعامل معلم با دانش آموز، شیوه سازمان دهی فعالیت های یادگیری، میزان فرصت انتخاب، نوع بازخورد و نحوه مدیریت فرایند تدریس می تواند در شکل گیری انگیزش، مشارکت و عملکرد تحصیلی نقش تعیین کننده ای داشته باشد. در این میان، تغییر رویکردهای آموزشی از الگوهای عمدتا انتقالی به سوی روش های فعال، تعاملی و یادگیرنده محور، ضرورت بازاندیشی در سبک های تدریس معلمان را افزایش داده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین چگونگی تاثیر سبک های تدریس معلمان بر انگیزش، مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان و شناسایی سازوکارهای ادراک شده این ارتباط انجام شد. پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی انجام گرفت. مشارکت کنندگان شامل ۲۴ نفر از معلمان دارای تجربه تدریس بودند که به شیوه نمونه گیری هدفمند از نوع گلوله برفی انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و با استفاده از روش هفت مرحله ای کلایزی تحلیل شد. برای افزایش اعتبار یافته ها از بازبینی مشارکت کنندگان، بررسی همتایان، توصیف غنی داده ها و ثبت فرایند تحلیل استفاده شد. تحلیل داده ها به شناسایی چهار مضمون اصلی شامل «سبک تدریس حمایتگر و شکل گیری انگیزش درونی»، «سبک تعاملی و افزایش مشارکت یادگیری»، «بازخورد و ساختار آموزشی به عنوان حلقه واسط عملکرد تحصیلی» و «پیامدهای سبک های کنترل گر و انتقالی بر کاهش درگیری یادگیری» منجر شد. یافته ها نشان دادند که سبک تدریس هنگامی بیشترین ظرفیت را برای تقویت پیامدهای تحصیلی دارد که دربرگیرنده حمایت از خودمختاری، ساختار روشن، بازخورد سازنده، تعامل دوسویه، فعالیت گروهی و توجه به تفاوت های فردی باشد.